เกมรักวิศวะร้าย

EP:4 — คนที่ไม่ควรเข้าใกล้

EP:4 — คนที่ไม่ควรเข้าใกล้

หลังจากเหตุการณ์วันนั้นที่โกดังวิศวะจบลง ชีวิตของฉันก็ถูกเหวี่ยงกลับเข้าสู่ความวุ่นวายในฐานะเด็กเฟรชชี่ปีหนึ่งอีกครั้ง ราวกับโลกสองใบที่เพิ่งไปเหยียบมาถูกกำแพงล่องหนกั้นแยกออกจากกันโดยสมบูรณ์ บรรยากาศเงียบสงบในหอพักกลายเป็นเพียงความทรงจำชั่วคราว เพราะทันทีที่แสงอาทิตย์ของวันใหม่สาดส่อง ฉันต้องดีดตัวตื่นขึ้นมาเพื่อวิ่งให้ทันเข้าเรียนวิชาเช้าที่แสนทรมาน

แต่สิ่งเดียวที่สัมผัสได้ว่ามันเริ่มเปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ คือ... ชื่อของ “RED ENGINEERING” เริ่มโผล่เข้ามาพัวพันในชีวิตประจำวันของฉันบ่อยเกินไป มากจนเริ่มรู้สึกว่ามันน่ารำคาญและคุกคามพื้นที่ส่วนตัวอย่างบอกไม่ถูก

“มึงรู้ไหม พี่จอมขวัญตัวจริงหล่อกว่าในไอจีอีกนะขวัญ ดูสิ รูปเนี้ย ดาเมจแรงมากแม่!”

เพลงพูดขึ้นพลางทำตาเคลิ้มฝันระหว่างที่เรานั่งกินข้าวเที่ยงอยู่ใต้ตึกคณะ พร้อมกับเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์มาจ่อตรงหน้าฉัน เป็นรูปผู้ชายคนหนึ่งในชุดแข่งดริฟต์สีดำแดงสลับลวดลายเท่ ๆ เขากำลังยืนพิงรถแข่งคู่ใจอยู่ใน Paddock ท่ามกลางแสงแดดจ้าที่ขับให้ใบหน้าดูโดดเด่น

“กูว่าเฉย ๆ” ฉันตอบปัดพลางก้มหน้าเคี้ยวข้าวต่ออย่างไม่ใส่ใจ “เพราะมึงไม่มีหัวใจไงขวัญข้าวน้อย” เพลงจิกกัดขำ ๆ “เปล่า... เพราะกูหิวข้าวมากกว่าหิวผู้ชาย จบนะ”

เจตหลุดขำพรืดออกมาทันทีกับคำตอบของฉัน ส่วนคอปเตอร์ที่มักจะนิ่งเงียบที่สุดในกลุ่มก็ยังคงนั่งดูอะไรบางอย่างในแท็บเล็ตเงียบ ๆ ก่อนจะเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยเสียงเรียบ

“เมื่อคืนทีม RED ได้ที่หนึ่งอีกแล้วนะ ลงแข่งรายการสนามกลางคืนน่ะ” ฉันเงยหน้ามองเพื่อนชายอย่างแปลกใจ “มึงตามดูพวกนั้นจริงจังขนาดนั้นเลยเหรอคอปเตอร์?” “ก็สนุกดีออกมึง บรรยากาศมันตื่นเต้นจะตาย” “ไม่เห็นจะเข้าใจเลย แค่รถวิ่งวนไปมา”

“เอ้า! แล้วคืนก่อนใครวะที่ยืนจ้องรถในโกดังตาไม่กะพริบเลย” คอปเตอร์สวนกลับนิ่ง ๆ

ฉันชะงักไปทันทีเหมือนโดนลูกหลง เพลงรีบหันขวับมามองหน้าฉันอย่างจับพิรุธ แววตาเพื่อนรักวาววับขึ้นมาทันควัน “จริงอะ? มึงแอบไปดูมาตอนไหนขวัญ!”

“ไม่มีอะไร แค่ไม่เคยเห็นรถแข่งใกล้ ๆ เลยเผลอมองนานไปหน่อย” ฉันรีบแก้ตัวพัลวัน“กูนึกว่ามึงไม่สนใจซะอีกนะเนี่ย” “ก็ไม่ได้สนใจไง แค่สงสัยตามประสาเด็กนิเทศเห็นพร็อพแปลกตา”

เพลงหรี่ตามองอย่างไม่เชื่อสักนิด แต่ยังไม่ทันได้ซักไซ้ต่อ เสียงซุบซิบจากกลุ่มผู้หญิงโต๊ะข้าง ๆ ก็ดังแทรกขึ้นมาดึงความสนใจไปเสียก่อน

“ได้ข่าวว่าพี่รามจะลงแข่งที่พีระเซอร์กิตเดือนหน้าด้วยนะแก” “จริงดิ! รายการใหญ่เลยไม่ใช่เหรอ?” “จริงสิ ทีม RED จะไปกันครบเซตเลยนะ ทั้งพี่ขุนทัพ พี่วินทร์ พี่จอมขวัญ โอ๊ย แค่คิดก็อยากไปซับเหงื่อให้แล้ว” “กรี๊ดดด อยากไปดูมาก ต้องรีบจองโรงแรมแถวนั้นแล้วนะ!”

ฉันถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วก้มหน้ากินข้าวคำสุดท้าย พยายามปิดประสาทการรับรู้ พักหลังมานี้ไม่ว่าจะเดินไปมุมไหนของมหาวิทยาลัย ชื่อทีม RED มักจะลอยมาเข้าหูเสมอ ในโรงอาหาร ในห้องเรียน หรือแม้แต่ในห้องน้ำผู้หญิงยังมีคนเอาเรื่องนักแข่งวิศวะไปคุยกันอย่างออกรส โดยเฉพาะชื่อของ ราม เหมือนชื่อเขาได้กลายเป็นสัญลักษณ์หรือส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ไปแล้วอย่างสมบูรณ์

“ขวัญ” เสียงเพลงเรียกขึ้นด้วยโทนเสียงแปลก ๆ ฉันเงยหน้าขึ้นมอง “อะไรของมึงอีก”

“เสาร์นี้ว่างไหมมึง” “ไม่น่าจะว่างนะ มีงานต้องปั่น” “ตอบแบบนี้แปลว่าว่างกูรู้ใจมึงดี” “จะทำอะไรอีกเพลง กูเหนื่อยนะช่วงนี้”

เพลงยิ้มกว้างออกมาทันที เป็นรอยยิ้มที่มองจากดาวอังคารก็รู้ว่ามีแผน “ไปสนามแข่งกัน!”

“ไม่ไป” ฉันปฏิเสธทันควัน “โห... มึงปฏิเสธเร็วไปไหม ไม่คิดจะรักษาน้ำใจเพื่อนบ้างเหรอ” “กูมีชีวิตของกูนะเพลง กูไม่อยากเอาเวลาไปทิ้งกับเสียงท่อรถทั้งวัน” “แต่นี่สนามจริงนะมึง สนามซ้อมแบบเปิดระดับอาชีพเลยนะ ไม่ใช่แค่โกดังเก็บของแคบ ๆ แบบวันนั้น!”

ฉันชะงักไปเล็กน้อยด้วยความสงสัย “สนามอะไร?”

คอปเตอร์เป็นคนตอบแทนเพื่อนสาว “สนามซ้อมประจำของทีม RED แถวปทุมฯ น่ะ เห็นว่าเสาร์นี้จะมี Test Session ครั้งสุดท้ายก่อนจะแข่งจริงเดือนหน้า”

“แล้วพวกมึงจะเข้าไปได้ยังไงล่ะ สนามแข่งนะไม่ใช่ห้างสรรพสินค้า” ฉันถามต่อ

“ก็พี่จอมขวัญชวนพวกกูไปไง” เจตยักไหล่พลางอมยิ้ม

ฉันเงียบไปทันที ความรู้สึกบางอย่างในใจเริ่มเตือนว่าลางไม่ดีกำลังจะมาเยือน

“พี่แกบอกว่าอยากให้เพลงไปถ่ายคอนเทนต์บรรยากาศสนามซ้อมลงเพจคณะหรือเพจส่วนตัวก็ได้ ถือเป็นการโปรโมตทีมไปในตัว” เจตอธิบายเสริม

“แล้วมันเกี่ยวกับกูตรงไหน?” ฉันยังคงพยายามหาทางรอด เพลงรีบคว้าแขนฉันมาเขย่าทันที “เกี่ยวสิ! เพราะกูไม่กล้าไปคนเดียวไงมึง สนามแข่งนะ ไม่ใช่สนามเด็กเล่น!” “มีไอ้เจตกับคอปเตอร์อยู่ทั้งคน มึงจะกลัวอะไร” “แต่ถ้ามีมึงอยู่ด้วยกูจะอุ่นใจกว่าเยอะเลยขวัญ นะนะขวัญข้าวน้อย ไปเป็นเพื่อนกูหน่อยนะ”

เพลงเริ่มส่งสายตาปิ๊ง ๆ ทำเสียงอ้อนวอนระดับสิบจนฉันเริ่มปวดขมับ สุดท้ายฉันก็พ่ายแพ้ให้กับความตื้อของยัยเพื่อนตัวดีตามเคย

บ่ายวันเสาร์ พวกเราสี่คนจึงมานั่งเบียดกันอยู่ในรถของคอปเตอร์เพื่อมุ่งหน้าออกนอกเมือง ระหว่างทางเพลงเปิดคลิปวิดีโอการแข่งรถสไตล์ Gymkhana และ Drifting ให้พวกเราดูไม่หยุดหย่อน เสียงเครื่องยนต์ระเบิดปัง ๆ ในคลิปทำเอาเจตเริ่มคิ้วขมวด

“มึงจะเปิดสร้างบรรยากาศไปตลอดทางเลยเหรอเพลง” “ก็ให้มึงชินเสียงไง เดี๋ยวไปถึงสนามจริงหูจะดับเอา” “กูจะอ้วกเพราะเสียงเครื่องยนต์นี่แหละมึง เบาหน่อย” เจตบ่นอุบ

ฉันนั่งฟังพวกมันเถียงกันเงียบ ๆ พลางทอดสายตามองวิวด้านนอกกระจกรถที่เริ่มเปลี่ยนจากตึกสูงตระหง่านเป็นพื้นที่โล่งกว้างขวาง จนกระทั่งรถเลี้ยวเข้าสู่พื้นที่สนามแข่ง ความเงียบในรถก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงคำรามของจริง

บรื้นนนนน! ปัง!

รถแข่งหลายคันกำลังวิ่งวนอยู่บนแทร็กขนาดใหญ่ท่ามกลางแดดบ่ายที่แผดเผาจนถนนขึ้นไอร้อน กลิ่นยางที่เสียดสีกับพื้นจนไหม้ผสมกับกลิ่นน้ำมันเบนซินลอยล่องมาปะทะจมูกตั้งแต่พวกเรายังไม่ทันก้าวลงจากรถ ฉันมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกกึ่งอัศจรรย์กึ่งกังวล

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันได้เห็นสนามแข่งของจริงแบบเต็มตา มันต่างจากภาพในหัวหรือในคลิปวิดีโอที่เพลงเปิดให้ดูเยอะมาก ทุกอย่างดูจริงจังและตึงเครียด ทั้งทีมช่างเครื่องที่วิ่งวุ่น คนถือวิทยุสื่อสารที่คอยรายงานสถานการณ์ ทีมงานใน Pit ที่หน้าตาเคร่งเครียด และนักแข่งในชุด Race Suit เต็มยศที่เดินผ่านไปมาด้วยออร่าของความแข็งแกร่ง

“โห...” เพลงแทบจะยืนหมุนรอบตัวเองเพื่อซึมซับบรรยากาศ “ของจริงว่ะมึง เท่กว่าที่คิดไว้อีก!”

เจตเองก็ยืนตาโตไม่ต่างกัน มีเพียงคอปเตอร์ที่แสดงออกถึงความตื่นเต้นแบบนิ่ง ๆ พลางมองสำรวจรถแต่ละคันที่วิ่งผ่านไปด้วยความสนใจเชิงเทคนิค

“ไปทาง Paddock ก่อนเถอะ พี่จอมขวัญน่าจะรออยู่แถวนั้น” คอปเตอร์นำทาง

พวกเราเดินผ่านเต็นท์ของทีมต่าง ๆ ไปเรื่อย ๆ ท่ามกลางเสียงรัวชัตเตอร์ของช่างภาพและเสียงคุยกันจอแจ จนมาหยุดตรง Garage ขนาดใหญ่ที่มีโลโก้หัวกะโหลกไขว้สไตล์ RED ENGINEERING สีแดงฉานติดอยู่เด่นชัดด้านหน้า และทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูเข้าไป...

ฉันก็เห็น พี่ราม ทันที

เขายืนอยู่ข้างรถแข่งสีดำดุดันคาดลายแดงหมายเลข 27 ในชุดเสื้อทีมสีดำเข้ารูปที่ขับให้ไหล่เขากว้างขึ้น มือข้างหนึ่งถือวิทยุสื่อสารสีดำสนิท อีกข้างกำลังชี้หน้าจอแท็บเล็ตเพื่อดูข้อมูลบางอย่างคู่กับวินทร์ที่ยืนขมวดคิ้วอยู่ข้าง ๆ ขุนทัพกำลังก้ม ๆ เงย ๆ เช็กระบบช่วงล่างรถอย่างขะมักเขม้น ส่วนภูผายืนคุยกับทีมช่างด้านหลังด้วยท่าทางสุขุม

ทุกคนดูยุ่งกันจนแทบไม่ละสายตาจากงานตรงหน้า ภาพเหล่านี้มันต่างจากภาพลักษณ์เด็กมหาวิทยาลัยทั่วไปอย่างสิ้นเชิง พวกเขาดูเหมือนมืออาชีพที่กำลังเตรียมตัวเข้าสู่สงครามมากกว่าการมาซ้อมเล่น ๆ

“พี่จอม!” เพลงรีบโบกมือทักทายทันทีเมื่อเห็นจอมขวัญเดินออกมาจากหลังรถอีกฝั่ง

ชายหนุ่มจอมกะล่อนฉีกยิ้มกว้างตามสไตล์เดิมทันทีที่เห็นพวกเรา “มากันแล้วเหรอพวกเรา” “โห ที่นี่โคตรเท่เลยพี่จอม ผมตื่นตาตื่นใจมาก” เพลงเอ่ยชมเปาะ “นี่แค่ซ้อมนะ ถ้าวันแข่งจริงจะอลังการกว่านี้อีก เดี๋ยวพี่พาเดินดูรอบ ๆ”

เขาพูดพลางเหลือบสายตามามองฉันเล็กน้อย ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย “น้องขวัญก็มาด้วยเหรอเนี่ย พี่นึกว่าเราจะใจแข็งไม่ยอมมาซะแล้ว” ฉันพยักหน้าตอบรับเบา ๆ “มาเป็นเพื่อนเพลงค่ะ” “ดีเลย พี่นึกว่าไอ้รามมันจะทักทายคนเดียวซะอีก”

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ถามว่าหมายความว่ายังไง เสียงทุ้มเรียบนิ่งที่คุ้นหูจากด้านหลังก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

“รถพร้อมลงแทร็กหรือยัง”

ฉันหันไปมองตามเสียงนั้น รามเดินเข้ามาหยุดยืนข้างจอมขวัญพอดี ในระยะที่ใกล้กันขนาดนี้ทำให้ฉันเห็นชัดว่าใบหน้าเขาดูเหนื่อยล้ากว่าทุกครั้งเล็กน้อย เส้นผมสีดำสนิทดูยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการสวมและถอดหมวกกันน็อกมาทั้งวัน แต่ถึงอย่างนั้น บรรยากาศรอบตัวเขาก็ยังคงแผ่รังสีความกดดันออกมาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

จอมขวัญหันไปตอบเพื่อนรัก “ใกล้แล้วขุนทัพกำลังไล่ลมเบรกอยู่” รามพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะเลื่อนสายตาคมกริบมาหยุดนิ่งที่ฉัน

“มาแล้วเหรอ?”

ฉันชะงักกับคำถามสั้น ๆ ที่ฟังดูเหมือนเขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าฉันต้องมาแน่ ๆ “ค่ะ... มาธุระกับเพื่อน” “อืม” เขารับคำแค่นั้น ก่อนจะหันกลับไปสนใจวิทยุสื่อสารในมือและคุยงานต่อราวกับฉันเป็นเพียงธาตุอากาศที่ผ่านเข้ามา

แต่ยัยเพลงที่ยืนข้างฉันนี่สิ... นางกำลังออกอาการเหมือนคนขาดออกซิเจนอย่างรุนแรง

“มึง... มึงเห็นไหม!” เพลงกระซิบเสียงสั่นจนตัวสั่นตาม “เห็นอะไรของมึงอีก” “พี่รามทักมึงก่อน! ทักแบบไม่ได้มีใครนำเลยนะมึง!” “เขาก็แค่ทักตามมารยาทคนรู้จักปะเพลง มึงอย่ามโน” “คนอย่างพี่รามไม่ทักใครตามมารยาทหรอกมึง! พี่แกจะเมินมึงไปเลยก็ได้ถ้าไม่อยากคุย!” เพลงยังคงยืนยันเสียงหนักแน่นจนฉันเริ่มปวดหัวตุบ ๆ

พี่จอมขวัญพาพวกเราเดินชมรอบ ๆ Garage อยู่พักใหญ่ เพลงตื่นเต้นกับทุกอย่างจนแทบจะกระโดดเข้าไปสิงทุกมุมเพื่อถ่ายรูปคอนเทนต์ ส่วนเจตกับคอปเตอร์ก็เริ่มถลำลึกเข้าไปคุยเรื่องเครื่องยนต์และการเซ็ตอัพรถกับขุนทัพอย่างจริงจัง จนดูเหมือนพวกเขาจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของทีมช่างไปแล้ว

เหลือเพียงฉันที่ยืนเคว้งคว้างอยู่กลางพื้นที่ที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย เสียงปืนลมดัง แวร้ด ๆ เป็นระยะ ทีมช่างเดินสวนกันไปมาพร้อมอุปกรณ์หนัก ๆ ข้อมูลเวลาต่อรอบ ถูกเปิดค้างไว้บนจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ที่ตัวเลขขยับวิ่งอยู่ตลอดเวลา ทุกอย่างรอบตัวเคลื่อนไหวเร็วมากจนฉันรู้สึกตามไม่ทัน

“หลบหน่อย”

เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นกะทันหันข้างหูทำเอาฉันสะดุ้งสุดตัวจนเกือบจะเสียหลัก พอหันกลับไปก็พบว่าพี่รามยืนอยู่ด้านหลังในระยะที่ห่างกันไม่ถึงคืบ กลิ่นเหงื่อจาง ๆ ผสมกลิ่นน้ำมันจากตัวเขาปะทะเข้าจมูกทันที

เขาเอื้อมมือมาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนฉันเบา ๆ ก่อนจะออกแรงดึงให้ฉันถอยออกจากตำแหน่งเดิม ในจังหวะเดียวกับที่รถเข็นล้ออะไหล่ขนาดมหึมาถูกทีมช่างเข็นผ่านจุดที่ฉันเคยยืนอยู่ไปพอดี

หัวใจฉันกระตุกวูบและเต้นแรงขึ้นมาทันควัน ไม่ใช่เพราะความตกใจจากรถเข็น แต่เป็นเพราะสัมผัสจากฝ่ามืออุ่นหนาที่ยังคงกุมแขนฉันไว้

“ยืนกลางทางเดิน เดี๋ยวก็โดนทับหรอก” เขาพูดเสียงเรียบเย็น ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยมือออก

ฉันรีบถอยห่างออกมาทันทีพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ “ขอโทษค่ะ หนูไม่ทันมอง” พี่รามจ้องหน้าฉันนิ่งอยู่เกือบวินาที แววตาคมกริบคู่นั้นเหมือนกำลังสำรวจความผิดปกติบางอย่าง ก่อนที่เขาจะหันไปหยิบขวดน้ำบนโต๊ะแล้วเดินตรงไปที่รถแข่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนโดนสาปให้ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สัมผัสจากมือเขายังคงทิ้งรอยความรู้สึกอุ่น ๆ ไว้ที่แขนอย่างน่ารำคาญใจ

“โอ้โห... เต็ม ๆ ตาเลยจ้า” เสียงยัยเพลงดังขึ้นข้างหูเหมือนรู้ใจ “เห็นอะไรของมึง” ฉันพยายามทำเสียงให้ปกติที่สุด “เมื่อกี้ไง ฉากพระเอกช่วยนางเอกไม่ให้โดนรถเข็นทับ คลาสสิกสุด!” “เขาแค่ช่วยตามมารยาท มึงอย่าเยอะเพลง” “แต่มึงหน้าแดงมากเลยนะขวัญ แดงจนจะถึงหูแล้วเนี่ย” “อากาศสนามแข่งมันกี่องศา มึงดูแดดด้วย!” ฉันเถียงคอเป็นเอ็น แต่เพลงกลับยิ้มกริ่มแบบไม่เชื่อสักนิด

ช่วงเย็น การ Test รถเริ่มเข้าสู่โหมดจริงจังมากขึ้น รถหลายคันทยอยลงไปวิ่งในสนามเพื่อเก็บดาต้า เสียงเครื่องยนต์ที่คำรามกึกก้องไปทั่วบริเวณทำเอาแผ่นดินสะเทือน รามหายเข้าไปเปลี่ยนเป็นชุดแข่ง Race Suit สีดำแดงเต็มยศก่อนจะเดินกลับออกมาที่รถหมายเลข 27

บรรยากาศใน Garage เงียบลงอย่างเห็นได้ชัดทันทีที่เขาเริ่มสวมหมวกกันน็อก ออร่ารอบตัวเขาเปลี่ยนไปทันที จากผู้ชายเงียบขรึมกลายเป็นนักแข่งที่ดูน่าเกรงขามและดุดันจนไม่มีใครกล้าเข้าไปเล่นด้วย วินทร์กำลังส่งสัญญาณผ่านวิทยุสื่อสาร ขุนทัพเดินเช็กลมยางรอบสุดท้ายด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ส่วนภูผายืนกอดอกดูเวลาบนหน้าจอด้วยสายตานิ่งสงบ

ทุกคนทำงานประสานงานกันได้อย่างแม่นยำราวกับเครื่องจักร และศูนย์กลางของแรงกดดันทั้งหมดก็คือผู้ชายที่ชื่อราม

เครื่องยนต์ถูกสตาร์ทขึ้นอีกครั้ง บรื้นนนนนน! แรงสั่นสะเทือนมหาศาลส่งผ่านพื้นดินขึ้นมาจนถึงเท้าของฉัน รถหมายเลข 27 ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจาก Pit Lane มุ่งหน้าสู่สนามจริง

ฉันมองตามรถคันนั้นไปจนสุดสายตา ก่อนจะเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาช้า ๆ เหตุผลที่คนทั้งมหาวิทยาลัยต่างคลั่งไคล้และพูดถึง RED ENGINEERING ไม่ใช่เพียงเพราะภาพลักษณ์ภายนอกหรือชื่อเสียงที่สั่งสมมา แต่เป็นเพราะเวลาที่คนกลุ่มนี้อยู่ในสนามแข่ง พวกเขาเหมือนหลุดเข้าไปอยู่ในโลกของตัวเองโดยสมบูรณ์

โลกที่เต็มไปด้วยความเร็ว ความกดดันมหาศาล และอันตรายที่พร้อมจะเกิดขึ้นได้ทุกวินาที โลกที่ขีดเส้นใต้คำว่า 'ผู้ชนะ' ไว้อย่างชัดเจน