Bakışları masasında oturmuş beni buldu, dudağının kenarı hafifçe kıvrıldı.
“Koltuğum sana yakışmış.” dediğinde, ayağa kalktım. Ama başım minik bir miktar dönüyordu.
Adar endişeyle gözlerini kısarak bir bana, bir de yarıladığım şişeye baktı.
“Normalde sınırlarını bilirdin.” dediğinde, bakışlarım adeta karardı. Normalde. Sınırlarını. Bilirdin. Öyle mi?
Masama tutunarak hafif sarsak adımlarla yanına ilerledim. Tabii o benden hızlıydı. Çoktan masanın önüne gelmişti.
Sol avucumda sıktığım araba anahtarını arkasındaki duvara hiddetle fırlattım.
“Sen beni ne sanıyorsun lan?”
Bakışları yüzümde gezindi.
“Sen kendini kim sanıyorsun da, evime adamını gönderiyorsun?”
Adar’ın dudakları, onunla konuşmam hoşuna gidiyormuş gibi kıvrıldı.
Alayvari şekilde “Yoksa hediyemi beğenmedin mi? Başka bir
