วาเลน Part
ฉันเอาเเต่นั่งมองหน้าจอมือถือที่ค้างอยู่ตรงเบอร์มือถือจะกดโทรออกนิ่งๆ มาประมาณครึ่งชั่วโมงได้เเล้วละมั้ง เเต่ว่าฉันก็ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะโทรออกไปดีไหม
"โทรไปหรือไม่โทรดีนะ?"
พรึบ ฉันโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟา เเล้วจะลุกเดินออกไป เเต่ทว่า...
ครืดๆ เสียงมือถือสั่นขึ้นมาเหมือนจะเเกล้งกัน... ฉันหันหลังกลับไปหยิบมันเเทบจะสะดุดขาตัวเองล้ม
ไม่ใช่ปลายสายที่รอ….
เเต่เเม้ว่าจะไม่ใช่คนที่ฉันรอ...ฉันก็รับสายนี้อยู่เเล้วเเน่นอน
(วาครับ) ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงละมุนเหมือนกับทุกครั้ง
(รูปที่วาส่งมาให้เลือกไม่ใช่รูปนั้นที่วาลงนิครับ ทำไมถึงโพสรูปนั้นละครับมันโป๊ไป ผมหวงนะ)
หวงงั้นเหรอ…เอาจริงประโยคนี้ก็ชวนใจเต้นเเรงอยู่เหมือนกันนะ…. ก็ยอมรับว่ารู้สึกดีทุกครั้งในประโยคคำพูดของมาร์วิน
“เเต่มันไม่ต่างกันเลยนะ รูปไหนก็เหมือนกัน”
ผมหวงวา
ผมชอบวา....
คำพูดละมุนๆ ดูใส่ใจของมาร์วินทุกคำบางครั้งก
