วันต่อมา
เสียงโทรศัพท์มือถือส่งเสียงดัง ปลุกให้คนสองคนที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียงนอนให้ตื่น
“อื้อ..” เสียงงัวเงียจากริมฝีปากบางอมชมพูพึมพำเมื่อมีเสียงดังรบกวนการนอน…เปลือกตายังคงหลับสนิทไม่ยอมตื่น
เดิมทีวาเลนเป็นคนนอนตื่นสายมาก ถ้าไม่ได้ตั้งนาฬิกาปลุกไว้หรือรู้ว่าต้องลุกไปเรียนเธอก็ไม่ทีทางลุกขึ้นมาในตอนเช้าแน่ๆ
ซันไชน์กดปิดพร้อมกับโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟาที่เดิมไม่ได้สนใจใยดี เขายกมือเสยผมตัวเอง ก่อนจะหมุนตัวหันหลังเดินกลับไปยังห้องน้ำ
……..
พรึบ….ดวงตากลมโตเปิดกว้างขึ้นมาอัตโนมัติ .. ก่อนจะพึ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน เเละเมื่อคืนเธอทำอะไรลงไปบ้าง
ใบหน้าเรียวสวยสตั้นค้างไปกลางอากาศเมื่อ
ดวงตากลมโตกรอกกลิ้งไปมา เธอกำลังประมวลเหตุการณ์ที่ทำลงไป…
เธอพึ่งเสียครั้งเเรกให้กับผู้ชายใจร้ายที่ทิ้งเธอไปอย่างเขา คนที่เธอรู้อยู่เต็มอกว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกับเธอเลยเเม้เเต่นิดเดียว..เเต่ทว่าเธอก็ยั
