Ep.10 ตอน เเตกต่างจากวันเเรก 1/2
480 Words
(อดีต Part)
@มหาลัย
-โรงอาหารศูนย์กลาง
“หูย..แก๊งพวกรุ่นพี่วิศวะปีสี่หล่องานดีอะไรกันขนาดนั้นอะ”
ฉันหันไปมองตามสายตาของพวกผู้หญิงกลุ่มหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ รอต่อแถวซื้ออาหาร ก็เห็นว่าพวกเธอกำลังพากันมองไปที่กลุ่มผู้ชายกลุ่มหนึ่ง เเละหนึ่งในนั้นฉันก็เห็นไอ้พี่ดีเเลน ที่ยืนเก๊กหล่อมาเเต่ไกลเลย
ชิ...ฉันเบะปากออกมาด้วยความหมั่นไส้นิดๆ เก๊กท่าอยู่ได้ ...เเต่สาวๆ คนอื่นก็พากันกรี๊ดกร้าดกันยกใหญ่เชียว
ชีวิตในรั้วมหาลัยของฉันก็เริ่มต้นอย่างปกติดี เเต่ตอนนี้ฉันยังไม่มีเพื่อนที่สนิทในสาขาที่เรียนเลยสักคนเดียว …ก็เลยต้องใช้ชีวิตราวกับคนเหงาหงอย เหมือนกับตอนนี้ที่ต้องมานั่งกินข้าวคนเดียว
เเต่เดี๋ยวนะนั่นมันพี่หน้าหล่อของฉันก็ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยนี่น่า…จริงสิฉันยังไม่รู้จักชื่อพี่เขาเลย…ไอ้พี่ดีเเลนนะมันไม่ยอมบอกไง ถามเท่าไหร่ก็ไม่ยอมบอกประจวบกับว่าหลายวันที่ผ่านมาฉันมัวยุ่งๆ กับการจัดตารางเรียนเลยไม่ได้สืบเรื่องพี่เขาต่อก็เลยยังไม่ได้รู้เลยเนี่ยว่าตกลงแล้วพี่หน้าหล่อคนนั้นชื่ออะไร
ฮึ่ย เจ็บใจชะมัด!.. ไอ้พี่ดีแลนไม่บอกก็ไม่ต้องบอกฉันไปสืบเองก็ได้มันจะไปยากอะไร หน้าหล่อขนาดนั้นไม่ยากที่จะสืบหรอก
ตอนนี้ฉันอยู่ในโรงอาหาร ที่เป็นโรงอาหารรวม มีนักศึกษาหลายชั้นปีต่างพากันมากินข้าวเช้าซึ่งก็รวมฉันด้วย... พอย้ายมาอยู่คอนโดคนเดียวฉันก็แทบจะไม่ได้กินข้าวเช้า วันนี้ก็เลยตื่นเช้ามาหาอะไรกินในมหาลัยรอเข้าคลาสเรียน
……
…พอจ่ายตังค์ค่าอาหารเสร็จ ฉันก็ลืมไปว่าตัวเองยังไม่ได้หาที่นั่ง ตอนนี้ก็เลยยืนหันซ้ายหันขวามองหาโต๊ะว่าง เเต่ทว่าตอนนั้น
จู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาชนทำให้ถ้วยข้าวต้มร้อนๆ จนหกราดลงบนข้อมือของฉันเต็มๆ โดยที่ฉันไม่ทันตั้งตัวอะไรใดๆ
โอ๊ย โคตรแสบเลย ....
เเต่ในขณะนั้นก็มีมือของใครบางคนจับข้อมือพาเดินออกมา
ฉันมองฝ่ามือที่จับข้อมือของฉัน…เขาอยู่ในชุดเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูของคณะวิศวะ เส้นผมสีเทาควันบุหรี่ที่ดึงดูดสายตาฉันมาตลอด…
พี่คนนั้น
เขาพาฉันเดินมายังตึกเรียนคณะเเพทย์ ซึ่งโรงอาหารรวมอยู่ใกล้กับตึกของคณะเเพทย์เเละพยาบาล
- Writer
