“เธอกลับไปได้แล้ว” ธนบัตรสีเทาหลายฉบับถูกวางทิ้งเอาไว้บนโต๊ะอย่างไม่ใยดี
ร่างสูงโปร่งหันหลังให้อย่างไร้เยื่อใย ไม่ได้สนใจเลยว่าผู้หญิงที่อยู่บนเตียงจะทำอะไร
“ขอบคุณค่ะ คุณเรียกใช้แซนดี้ได้ตลอดเวลาได้เลยนะคะ”
ไร้การตอบกลับใดๆ คำพูดของหญิงสาวที่เขาเรียกมาเอาที่ห้องไม่ได้เข้าหูซันไชด์ด้วยซ้ำ เพราะตอนนี้ในความคิดเขามีแค่ใบหน้าดื้อๆ ของผู้หญิงคนนึง คนที่เขาพึ่งเจอมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า
คนตัวเล็กยืนอยู่หน้าประตู เเละเป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูเปิดออกไป ทำให้สองสาวปะทะกันพอดิบพอดี
ชายหนุ่มเจ้าของห้องเองก็ชะงักไปเหมือนกันเมื่อเห็นคนตัวเล็กกำลังยืนกอดอก สายตาเหวี่ยงวีนใบหน้ากระฟัดกระเฟียดยืนประชันหน้ากับคู่นอนของเขาตรงประตูห้อง
คนตัวเล็กถูกจับข้อมือดึงให้เข้ามาด้านใน
วาเลนโกรธจัดจนเก็บอารมณ์ไม่อยู่ ใบหน้าขาวใสแดงก่ำไปหมด ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองจ้องมองอย่างหาเรื่อง
เขายังเป็นเหมือนเดิมสิน่ะ เจ้าชู้เอาไม่เลือก!
” เอาไม่เลือกเลยสินะ!”