Ep.02 ตอน Sunshine ซันไชน์

664 Words

Sunshine ซันไชน์ Part “พี่ซันรอตรงนี้แป๊บนึงนะเดี๋ยวผมมา” ไม่ทันทีซันไชน์จะได้ตอบอะไรใดๆ วิคเตอร์ก็วิ่งหายเข้าไปในตัวบ้านเเล้ว.... ริมฝีปากหนาถอนลมหายใจออกมาเเผ่วเบา..ไม่ใช่ว่าเขาจะรำคาญที่โดนเซ้าซี้ เเต่เขาเเค่ไม่อยากอยู่ที่นี่นานนัก…..... ร่างสูงโปร่ง สายตาคมกวาดสายตามองไปรอบๆ ตัวบ้านพลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ซันไชน์เป็นนักเเข่งรถชื่อดัง ที่ชนะรางวัลการเเข่งขันมามากมายหลายต่อหลายสนาม…เขาเป็นที่หนึ่งในสนามเเข่งมาตลอดยังไม่เคยเป็นที่สองรองใครเลยสักครั้ง วิคเตอร์ขอให้เขามาช่วยดูอะไหล่รถยนต์ให้นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ซันไชด์มายืนอยู่ที่นี่ เเต่ทว่าในตอนนั้นก็มีรถยนต์ขับเข้ามา...เเสงไฟของตัวรถสาดส่อง ก่อนจะขับเข้ามาจอดภายในโรงจอดรถของตัวบ้านเเละดับเครื่องยนต์ลง เสียงของส้นสูงกระทบลงบนพื้น พร้อมกับเสียงเปิดเเละปิดประตูรถ “ใครนะคะ” เจ้าตัวลงจากรถพร้อมทั้งคุยโทรศัพท์ไปด้วย โดยไม่ได้สนใจสิ่งต่าง ๆ รอบตัว “อ่อ...ขอโทษนะคะพอดีตอนนี้วาไม่สะดวกคุย” หญิงสาวพูดตัดสายอย่างไร้เหยื่อใย “ไปเอาเบอร์มาจากไหน อย่าให้รู้นะว่าใครเป็นคนให้!!!” ร่างบางบ่นพึมพำใส่โทรศัพท์ ก่อนที่เธอจะเดินอ้อมไปเปิดฝากระโปรงรถ โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครอีกคนยืนอยู่ด้วยตรงนี้ “ไอ้พวกคนชีกอ คิดว่าหน้าตาดีหน่อยแล้วผู้หญิงทุกคนจะสนใจเหรอ ไอ้฿&@&:/” (“ (@,&฿/,•,•|¥ ‘@&฿&-.:@&&฿฿&/” / ‘@ “/฿!!::@@,,-/ (( (” ตามด้วยสารพัดคำด่าอีกมากมายที่ถูกพ่นออกมาฟังไม่ได้ศัพท์ วาเลนเกลียดพวกผู้ชายเจ้าชู้ขึ้นสมอง คนที่โทรหาเธอเมื่อกี้คือตากล้องที่ถ่ายงานวันนี้ ไม่รู้ว่าไปเอาเบอร์เธอมาจากไหน! “วิคเตอร์” เห็นเงาตะครุ่มๆ ยืนอยู่ข้างรถถัดออกไปจึงคิดว่าเป็นน้องชายตัวเอง ถ้าไม่ใช่แล้วจะเป็นใครไปได้ ก็นั้นมันรถของน้องชายตัวดีเธอเอง เเต่เเล้วคำพูดก็ถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอ เมื่อหันไปสบสายตา เเละพบว่าเขาไม่ใช่น้องชายตัวเอง “....” ดวงตากลมโตกระตุกวูบสั่นไหว เขา… ทำไมถึงมายืนอยู่ที่นี่ล่ะ? “....” ซันไชน์เองก็ถึงกับนิ่งไป สายตาคมไล่มองสำรวจใบหน้าของอีกคนที่ดูโตขึ้นมากกว่าเเต่ก่อน... “กลับมาตั้งเเต่เมื่อไหร่” ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงถามคำถามนั้นออกไป วาเลนรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ตัวเองพูดออกไปแล้ว เธอกำลังทำตามที่ใจต้องการอีกแล้ว แค่เห็นหน้าเขาก็หลงลืมทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นในอดีตไปจนหมดสิ้น เหมือนกำแพงที่ถูกใช้เวลายาวนานกว่าจะก่อขึ้นสูงแต่มันกลับพังทลายลงเพียงแค่เสี้ยววินาทีสั้นๆ นัยน์ตากลมโตสั่นไหว ดวงหน้าสวยแสดงออกทางสีหน้าผ่านทุกความรู้สึกออกมาชัดเจนไม่สามารถปกปิดได้ หวั่นไหว อ่อนแอ คิดถึง ยังคงรอ “…เมื่อเดือนก่อน” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยตอบ พลางหยิบถุงข้าวของจากมือของวาเลนมาถือเองทั้งหมด เขานิ่งไร้เยื่อใยมองไม่ออกเลยว่ากำลังคิดอะไร ซ้ำยังดูเฉยเมยเย็นชาต่างจากเธอ วาเลนพลันสติกลับมา อารมณ์น้อยใจประทุขึ้นมาอย่างมาทราบสาเหตุ ทั้งที่ไม่เคยสนไม่เคยแคร์ใครและไม่เคยอยากเรียกร้องความสนใจจากใครเท่านี้มาก่อน เพราะเขา และยังเป็นเขาคนเดิม ที่ยังคงทำให้เธอเป็นเป็นแบบนี้! ซันไชน์ ไอ้ผู้ชายไร้หัวใจ!

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more