(อดีต Part)
เเต่เเค่วันนี้เป็นวันเเรกที่ฉันต้องนอนคนเดียว ฉันก็เลยกลัวไงยังไม่คุ้นชิน….ถ้าหากอยู่บ้านก็ยังได้รู้ว่าพ่อกับเเม่นอนอยู่ห้องข้าง ๆ เเต่นี่ห้องเพนส์เฮ้าส์กว้างๆ มีฉันเเค่คนเดียว อาการกลัวเเละคิดเตลิดของฉันก็เริ่มจินตนาการออกไปต่างๆ นานา นะสิ ...ก็ อืม ยอมรับก็ได้ว่าฉันกลัวผี
ในขณะที่ฉันกำลังเดินไปหาพี่ดีแลน หางตาดันหันไปเห็นเสี้ยวหน้าหล่อของใครบางคน
ผมสีเทาควันบุหรี่
เขา…พี่ชายหน้าหล่อคนนั้น
ฉันอ้าปากเหวอเล็กน้อย...พี่ชายหน้าหล่อขับบิ๊กไบค์คนที่เคยช่วยฉันวันที่ฉันลงจากรถแท็กซี่กลางทางตอนไปงานโอเพ้นเฮาท์ที่มหาลัย
ฉันจำเขาได้แทบจะทันที เหมือนเขาเองก็จำฉันได้
เขาเองก็ดูเเปลกใจมากเหมือนกันเมื่อหันมาเห็นฉัน เขาจำฉันได้เหมือนกันใช่ไหม ดีใจอ่ะ ><
“วาเลน!” เเต่ไอ้พี่ดีเเลนก็เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน
อย่าบอกนะว่านี่พวกเขาสองคนเป็นเพื่อนกัน…
เเต่ในจังหวะนั้นพี่หน้าหล่อคนนั้นก็เดินเเยกไปรวมกลุ่มกับคนอื่นๆ
“มันไม่สนใจเด็กอย่างเธอหรอก ไม่ต้องมองให้เสียเวลา” ไอ้พี่ตัวดีก็เหมือนรู้ทันความคิดของฉันทุกอย่าง
ตอบมาซะชนิดที่ว่าเหยียบเบรกรถเเล้วแทบจะหน้าคว่ำ
ชิ เเต่เเล้วไง เด็กเเบบฉันเเล้วมันทำไม! เด็กแล้วไงเดี๋ยวก็โตแล้วป่ะ
แต่ว่านี่มันพรหมลิขิตชัดๆ คนเราจะบังเอิญเจอกันถึงสองครั้งสองคราวได้เหรอ
ไม่คาดคิดว่าเขาจะเป็นเพื่อนกับพี่ดีเเลน และอยู่ใกล้ตัวฉันมากขนาดนี้อ่ะ...แบบนี้ก็ทางสะดวกอ่ะดิ
…………….. …………………………
………………………………………………………………………………………………………………………