หลายวันผ่านไป
ฉันยืนมองตัวเองในกระจก พลางหันซ้ายขวาหน้าหลัง
พอมีคำถามค้างคาใจเเบบนี้ก็ต้องมีใครสักคนช่วยตอบคำถาม…ว่าเเล้วฉันก็หยิบโทรศัพท์ต่อสายไปหาเพื่อนสนิทคนเดียวที่มี
“บอกมาหน่อยว่าฉันเหมือนเด็กที่ยังไม่โตจริงๆ เหรอ”
(วาเเกน่ารักในเเบบฉบับของเเก ฉันว่าเเกเป็นตัวของตัวเองเถอะ คนจะชอบยังไงเขาก็ชอบ”
ยัยนี่ …พูดซะ ฉันหมดหวังกว่าเดิม
“เเกกำลังจะบอกว่าคนจะรัก ยืนเฉยๆ เขาก็รักงั้นดิ”
(หึ อืม~ เอาน่ายัยวา แกจะไปซีเรียสทำไม...มีผู้ชายเยอะเเยะมากมายที่จีบเเก ฉันว่านะแกอย่าเสียเวลากับพี่ผู้ชายคนนั้นเลยดีกว่า)
(เอาน่า เเกออกจะหน้าตาน่ารักขนาดนี้ถ้าเขาไม่สนใจก็มูฟออนค่ะเพื่อน เชื่อฉันเถอะคนไม่ใช่ทำยังไงก็ไม่ใช่อยู่ดี)
อืม...ยัยเพื่อนคนนี้พูดซะจนเลี้ยวหัวมูฟออนเเทบจะไม่ทัน
“รู้สึกเหมือนอกหักเลยอ่ะตอนนี้”
….
หลังจากที่คุยเฟสไทม์กับแป้งแคร์เสร็จ ฉันก็รู้สึกเศร้าๆ ยังไงไม่รู้ หรือว่านี่จะเป็นอาการของคนอกหักระยะแรก เพราะว่ายังไม่ทันได้เริ่มอะไรก็เห็นจุดจบเเล้วว่าเขาไม่สนใจ..เเละไม่มีทางเป็นไปได้เลย
แต่แล้วไงคนอย่างวาเลน อยากได้อะไรก็ต้องได้!