ซินซินมองบิดาอย่างขอความช่วยเหลือ เพราะกลัวคำพูดตรงไปตรงมาของตนจะสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น
จูเกอรู้ดีว่าถึงเวลาที่เขาต้องพูดแล้ว เขามองบุตรสาวของสหายรักในอดีต ส่งสายตาปลอบโยนว่าไม่เป็นไร เขาจะช่วยนางเอง
“เจ้าบ่าวในวันนั้นคือท่านเติ้ง ข้าเป็นพยานได้”
จูอินแทบจะล้มทั้งยืนเมื่อได้ยินคำพูดของสามี โมโหจนชี้นิ้วที่สั่นเทาใส่หน้าเขา
“แล้วทำไมเจ้าถึงไม่บอกข้า!”
“อย่ามาชี้นิ้วใส่ข้า” จูเกอใช้สายตากับน้ำเสียงเย็นยะเยือก
“เจ้าเห็นมันดีกว่าข้าเสมอ คอยปกป้องมันตลอด ไม่เห็นข้ากับหนี่เอ๋อร์อยู่ในสายตาเลย เจ้ารักมันหลงมัน!!” ความโกรธทำให้ความกริ่งเกรงสามีลดลง ชี้นิ้วใส่เขาราวคนขาดสติ
เพล้ง!
“เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือไรอาอิน แม้แต่กับลูกเจ้ายังริษยาได้เช่นนี้ เจ้าเป็นแม่แบบไหนกัน”
“นางไม่ใช่ลูกของข้า!!”
“เจ้าเป็นคนคลอดนางออกมา เจ้าแบกท้องนางอยู่หลายเดือนข้าก็เห็น”
“แต่ข้าเกลียดมันเหมือนที่เกลียดพ
