6
1113 Words
จูเกอกำมือแน่น แต่ก็ตัดใจไม่ตำหนิคำพูดไร้เยื่อใยของภรรยา แต่สายตายังจับจ้องไปที่ลูกสาวคนรอง
“เจ้ายังอยากกินไก่นึ่งอยู่ไหมอ้ายเหม่ย”
“อยาก ไม่อยากแล้วท่านพ่อ” นางรีบพลิกลิ้นอย่างเร็ว
“ถ้าอยากบิดาของเจ้าคนนี้จะไปทำให้เอง”
“ข้าทำให้นางเองก็ได้อาเกอ” จูอินรีบอาสา
“ถ้าเจ้าว่างนักก็ไปช่วยนวดแป้งดีกว่า งานที่ร้านเยอะจนทำแทบไม่ทัน ได้คนช่วยเพิ่มอีกสักคนสองคนก็จะเบาแรงไปอีกมาก” เขาใช้สายตาเหนื่อยล้าตำหนิภรรยาก่อนจะหันไปทางลูกสาว “ว่าไงอ้ายเหม่ย อยากหรือไม่อยากกันแน่”
“ข้ากินปลาก็ได้เจ้าค่ะ” แล้วรีบหยิบตะเกียบคีบเนื้อปลามากิน
“รีบกิน กินเสร็จก็ไปช่วยขายของที่หน้าร้าน อย่าทำตัวเป็นลูกคุณหนู เพราะเจ้าเป็นแค่ลูกพ่อค้า” พูดจบเขาก็เดินจากไปทันที ในเมื่อภรรยาใจร้ายกับลูกสาวของนางนัก เขาก็ควรจะเข้มงวดกับลูกสาวของเขาบ้าง
“ท่านแม่” อ้ายเหม่ยทำหน้าจะร้องไห้ใส่มารดา
“รีบ ๆ กินเถิด วันนี้แม่ช่วยเจ้าไม่ได้แล้ว ทางที่ดีอย่าให้พ่อเจ้าโกรธดีกว่า” จูอินรีบแกะเนื้อปลาใส่ถ้วยข้าวให้ลูกสาว
แม่ลูกต่างรู้ดีว่าพวกนางทำให้บุรุษที่ชื่อจูเกอไม่พอใจมาก ทางที่ดีควรทำตัวสงบเสงี่ยม
คฤหาสน์สกุลเติ้ง
“นายท่าน”
บุรุษที่กวัดแกว่งกระบี่คู่ใจอยู่ที่ลานฝึกยุติการฝึก แล้วปากระบี่เข้าฝักอย่างแม่นยำ
“ไปจัดการเรื่องของนางให้เรียบร้อย” พูดจบก็เดินจากไป
“ขอรับนายท่าน” พ่อบ้านมองเจ้านายที่เดินจากไป
จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็เข้าสู่ปีที่สิบแปดแล้ว ปีแรกเขาแทบจะนอนเป็นผักอยู่บนเตียง ปีที่สองและสามเริ่มฝึกเดิน แม้จะยากลำบากเพียงใดแต่เขาก็ไม่เคยถอดใจ รักษาตัวจนดีขึ้นเกือบเป็นปกติ
แม้จะเดินกะเผลกอยู่บ้าง แม้ในบางช่วงที่อากาศเย็นจัดจะมีอาการเจ็บปวด แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการใช้ชีวิต เท่านี้ก็นับว่าโชคดีมากแล้ว
สามวันต่อมา
คฤหาสน์สกุลเติ้ง
จูเกอคารวะพ่อบ้านโปที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม
“ท่านพ่อบ้านสบายดีหรือ”
“ข้าสบายดี เชิญนั่ง ๆ แล้วเถ้าแก่จูเล่า ช่วงนี้ได้ข่าวว่าขายดี ทำขายแทบไม่ทัน อย่ามัวแต่หาเงินจนลืมพักผ่อน”
จูเกอหัวเราะ “ข้าก็ทำเท่าเดิมนั่นแหละท่านพ่อบ้าน ขายหมดก็ปิดร้าน ท่านพ่อบ้านเรียกข้ามาพบมีเรื่องอันใดหรือ ซาลาเปาของข้ามีปัญหาหรืออยากสั่งเพิ่มไปเป็นของฝาก”
พ่อบ้านโปหัวเราะ มองไปที่มุมหนึ่ง เห็นตรงนั้นยังว่างเปล่าก็หาเรื่องประวิงเวลา รินน้ำชาให้อีกฝ่าย
“ดื่มชาให้ชื่นใจก่อนแล้วค่อยคุยกัน ท่านเติ้งได้ลองเกี๊ยวนึ่งของร้านท่านแล้วนะ แป้งเกี๊ยวบาง ไส้เกี๊ยวแน่น ชมไม่ขาดปากว่าอร่อยมาก อร่อยกว่าในครัวทำอีก”
“ขอแค่ถูกปากท่านเติ้ง ข้าก็สามารถทำขายได้อย่างภูมิใจแล้ว”
“จะว่าไปของพวกนี้ก็ขึ้นอยู่กับการนวดแป้ง นวดไส้ด้วยกระมัง”
“ขอรับ”
“ว่าแต่ลูกสาวคนโตของท่านสบายดีไหม เจอกันเมื่อหลายวันก่อนก็ไม่ได้เจอนางอีกเลย”
“นางสบายดีท่านพ่อบ้าน”
“วันนั้นที่นางมาส่งซาลาเปาข้าติดธุระสำคัญ ลืมบอกกับบ่าวรับใช้เอาไว้ จึงจ่ายเงินให้นางช้าไปมาก หวังว่าท่านจะไม่ตำหนินาง”
คำพูดของท่านพ่อบ้านทำให้จูเกออึดอัดในใจ คงเป็นวันที่นางโดนภรรยาตำหนิที่โต๊ะอาหารวันนั้น แต่ก็หัวเราะกลบเกลื่อน
“ไม่หรอกขอรับ”
“นางเป็นเด็กอัธยาศัยดีนะ รู้จักอ่อนน้อมถ่อมตน ยิ้มแย้มแจ่มใสอยู่เสมอ แล้วก็คงขยันทีเดียว เจอทีไรเนื้อตัวก็มีแต่กลิ่นแป้ง”
“ขอรับ ถ้านางได้เรียนหนังสือ ได้แต่งตัวดี ๆ เหมือนน้องสาวของนาง ป่านนี้คงได้ออกเรือนกับครอบครัวที่ดีไปแล้ว” จูเกอละลายแก่ใจมาก และเผลอระบายความในใจออกไป
แต่ต่อให้ไม่พูด ทุกคนในละแวกนี้ก็ล้วนรู้เรื่องของครอบครัวเขาทั้งสิ้น เพราะภรรยาของเขาแสดงออกอย่างเปิดเผยว่ารักลูกลำเอียง
“ท่านก็คิดถึงเรื่องให้นางออกเรือนเหมือนกันหรือ ข้าคิดว่าท่านอยากให้นางอยู่ช่วยงานที่บ้านไปอีกสักพัก”
“ขอสารภาพกับท่านพ่อบ้านตามตรง ข้าอยากให้นางออกเรือนไปเสียเดี๋ยวนี้ อยากให้นางไปสร้างครอบครัว ใช้ชีวิตเพื่อตัวเองบ้าง”
“แล้วมีบุรุษสกุลไหนอยู่ในใจบ้างไหม”
เขาส่ายหน้า “ข้าก็รอให้แม่สื่อมาทาบทามอยู่เหมือนกัน แต่ก็ยังไม่มีใครมาเจรจาสักคน นางก็หน้าตาดีปานนั้น แต่ไม่รู้ทำไมถึงถูกมองข้ามกันนะ”
แฮ่ม ๆ พ่อบ้านกระแอมเบา ๆ แล้วจิบน้ำชา.. แม่สื่อคนไหนจะกล้าไปเจรจาเล่า ก็เพราะพวกนางล้วนโดนซื้อตัวไว้หมดแล้ว คำพูดแบบไหนที่ควรพูดก็ถูกกำชับไว้อย่างละเอียด
ถ้าไม่ทำแบบนี้นางคงถูกจับคู่ไปสี่ห้าคนแล้ว
“ปีนี้นางก็สิบแปดแล้วสินะ”
“ใช่”
“เถ้าแก่จู..”
“ขอรับ” จูเกอมองใบหน้าที่ครุ่นคิดของพ่อบ้าน เข้าใจว่าอีกฝ่ายคงอยากพูดเรื่องความลำเอียงของภรรยา “ท่านพ่อบ้านมีอะไรอยากพูดกับข้าหรือ เชิญพูดมาเถิด เรารู้จักกันมาหลายปี ข้ายินดีรับฟัง”
“ท่านจะว่าอย่างไร ถ้าข้าอยากจะสู่ขอนาง”
คิ้วเข้มขมวด สีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย “หมายถึงซินซินของข้าหรือ”
“ใช่”
“ท่านมีลูกชายที่ยังไม่แต่งงานด้วยหรือ”
“เดี๋ยวก่อน ๆ อย่าเพิ่งเข้าใจผิด ข้าไม่ได้จะสู่ขอนางให้ลูกชายของข้าหรอกนะ”
จูเกอหน้าเสีย ใจสั่นด้วยความไม่สบายใจไปล่วงหน้า
“ท่านจะสู่ขอนางมาเป็นอนุของท่านหรือ!”
“ไม่ใช่ ๆ ท่านเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว” พ่อบ้านปฏิเสธเสียงสูง รีบหันไปมองที่ด้านหนึ่ง ใจหล่นไปอยู่ที่ปลายเท้า เมื่อเห็นคนที่จ้องเขม็งอยู่ตรงนั้น “ข้าจะสู่ขอนางมาเป็นนายหญิงของข้าต่างหากเล่า หมายถึงให้มาเป็นฮูหยินของท่านเติ้ง”
“หา!!”
“เถ้าแก่จู!” พ่อบ้านรีบเข้าไปช่วยประคองคนที่ทำท่าจะเป็นลม “ใครก็ได้หยิบกล่องยามาหน่อย!”
- Writer
