ไป๋ซินซินได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาเขาด้วยความประหม่า ไม่ได้พูดอะไรกับเขาอีกจนถึงหน้าร้านตัดผ้าในตรอกดอกไม้
“นายท่านไม่ต้องรอข้าน้อยหรอกเจ้าค่ะ เสร็จแล้วข้าน้อยจะเดินกลับเอง”
“ข้าจะรอ รีบไปทำธุระของเจ้าให้เสร็จเถิด”
“เจ้าค่ะ”
เติ้งอี้เทียนรอให้หญิงสาวเดินเข้าไปในร้านได้ประมาณครึ่งเค่อก็เรียกหาเจียวหวง
“เรียกเจ้าของร้านออกมาพบข้าที”
“ขอรับนายท่าน”
ไม่นานเจ้าของร้านก็ออกยืนเทียบข้างหน้าต่างรถม้า
“คารวะนายท่าน”
“แม่นางไป๋วัดตัวเสร็จหรือยัง”
“ยังไม่ได้วัดขอรับ ตอนนี้นางกำลังเลือกผ้าอยู่”
“ให้นางเลือกไป เสร็จแล้ววัดตัวนางไว้ พรุ่งนี้ข้าจะให้คนของข้าส่งผ้าผืนใหม่มาให้ ปิดปากให้สนิท ทำงานให้ดีที่สุด”
เถ้าแก่เจ้าของร้านตาตื่นเมื่อเห็นเงินที่เขายื่นมาให้
“ขอบคุณนายท่าน”
“ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูผู้อื่น เจ้าเตรียมตัวหาที่อยู่ใหม่ได้เลย กลับไปได้แล้ว”
“ขอรับนายท่าน”
หลายวันผ่านไป
คฤหาสน์
