สายฝนกระหน่ำซัดสาดลงบนหลังคาคฤหาสน์ศิริวัฒนากุลอย่างบ้าคลั่งในคืนเดือนมืด เสียงฟ้าคำรามกึกก้องไปทั่วชั้นฟ้าสลับกับแสงแปลบปลาบที่วาบผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนสีขาวสะอาดตาของเจนตะวัน เด็กสาววัย 16 ปีซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวต่อปรากฏการณ์ธรรมชาติ ทุกครั้งที่เสียงสายฟ้าฟาดลงมา เธอจะสะดุ้งสุดตัวและหลับตาแน่น
เธอคิดถึงแม่ที่นอนอยู่อีกฟากของคฤหาสน์ แต่ความเกรงใจที่ไม่อยากไปขัดจังหวะความสุขของแม่กับคุณลุงสนธิทำให้เธอเลือกที่จะขดตัวอยู่อย่างโดดเดี่ยว จนกระทั่ง...
แกรก...
เสียงกลอนประตูถูกเปิดออกเบาๆ ท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้อง เจนตะวันรีบเงยหน้าจากหมอน แสงจากฟ้าแลบทำให้เธอเห็นร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ตรงประตู
"พี่ธายุ..." เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความโล่งอกมากกว่าความสงสัย
"พี่เห็นว่าฝนตกหนัก... และพี่รู้ว่าเจนกลัวเสียงฟ้าผ่า" ณธายุเดินเข้ามาในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหม
