"ไม่ต้องกลัวนะ พี่อยู่นี่แล้ว พี่จะอยู่กับเจนทั้งคืน" เขาฟุบหน้าลงที่ซอกคอขาวระหง สูดดมความหอมอย่างจงใจ
"พี่ธายุ... เจนว่ามันดูไม่ค่อยดีนะคะ ถ้าใครมาเห็นเข้า" เธอพยายามจะประท้วงด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด
"ไม่มีใครเห็นหรอก ทุกคนหลับหมดแล้ว และอีกอย่าง พี่แค่มาดูแลน้องสาวที่กำลังขวัญเสีย มันผิดตรงไหนล่ะหืม?" เขาผละออกเล็กน้อยเพื่อสบตากับเธอในความมืด มือหนาเชยคางมนขึ้นมา "หรือเจนไม่อยากให้พี่อยู่? เจนไม่ได้รักพี่เหมือนที่เขียนไว้ในไดอารี่หรอกเหรอ?"
คำถามนั้นทำให้เจนตะวันเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัวด้วยความอายและสับสน "พี่ธายุ... พี่อ่านมันเหรอคะ?"
"พี่ไม่อยากให้ความรู้สึกของเราต้องถูกซ่อนไว้อีกต่อไปแล้วเจน" เขาไม่รอคำตอบ แต่กลับโน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากกับกลีบปากอิ่มอย่างรวดเร็ว
สัมผัสแรกนั้นหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความครอบครอง เจนตะวันอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก สมองของเธอ
