"พี่ธายุ... อย่าค่ะ เจนกลัว..."
"ชู่ว... อย่ากลัวเลยคนดี พี่จะทำอย่างเบามือที่สุด เชื่อใจพี่นะ ให้พี่ได้เป็นคนเดียวที่ครอบครองความรักของเจน"
คำลวงหูที่แสนหวานถูกพ่นออกมาท่ามกลางเสียงสายฟ้าที่ยังคงกึกก้อง ณธายุเริ่มบรรเลงเพลงรักที่แฝงไปด้วยพิษร้าย เขาใช้เล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงของบุรุษเพศล่อลวงจนเด็กสาวละทิ้งความพยายามที่จะขัดขืน ความสับสนในใจว่านี่คือความรักหรือความผิดถูกบดบังด้วยความกำหนัดที่เขาจงใจปลุกปั่น
ร่างสูงสง่าขึ้นคร่อมร่างเล็กอย่างมิดชิด แสงไฟที่แปลบปลาบจากข้างนอกส่องให้เห็นรอยยิ้มพรายของผู้ชนะที่ประดับอยู่บนใบหน้าของณธายุเพียงชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะก้มลงปิดปากเธออีกครั้งเพื่อเริ่มต้น "บทเรียนพิศวาส" ที่จะผูกมัดเธอไว้กับเขาทั้งชีวิต
ในค่ำคืนที่พายุคลั่ง เจนตะวันได้สูญเสียสิ่งที่หวงแหนที่สุดให้แก่ซาตานในคราบพี่ชายไปโดยสมบูรณ์ เธอไม่ได้ยินเสียงฟ้าผ่าอีกต่อไปแล้ว เพราะเสียงหัวใจท
