Derslerden bunaldığımda kendi cennetimsi hapishane hayalimi kurardım. Bazen, hiçbir şey yapmadan saatlerce tavanı izleyebildiğin, kısıtlı zaman kavramını unuttuğun bir oda çok cazip gözükürdü gözüme. Diğer alternatifi olan, sahilde veya dağda ıssız, şirin ev ile ölesiye kapışırdı hatta.
Belime sıkıca dolanmış kollar, bacaklarıma dolanmış bacaklar, omzuma vuran serinliğe nispet yaparcasına sıcacık yatak, saçıma vuran ılık nefes, yüzüme değen yumuşacık ten ve kulağımda düzenli, güçlü bir ritimle çarpan bir kalp. Hafifçe kımıldanıp çıkmaya çalıştıkça, harekete duyarlı bir sinekkapan gibi daha çok sarılıp sarmalayan bir koca. Düşündüğümden farklı bir hapishanedeydim, mutluydum elbette ama bu kapana sıkışmışlık hissi mutluluğumu sekteye uğratıyordu. Bir de söz dinlemez saçlarım vardı, yine bir
