Connor eliyle belimden kavrarken beni kendine döndürdü. Yüzümü avuçlarının içine aldı. Gözlerinde farklı parıltılar geziniyordu.
“Ah kadın … Ne geç buldum seni. Ne feci zamanlarda kesişti yollarımız.” Parmakları yüzümü okşuyordu. Yavaşça başını eğdi bana doğru. Yüzlerimizin arasında sadece bir nefeslik alan varken durdu. “Gökyüzü, yeryüzü ve Tanrılar şahit olsun ki seni bir daha asla bırakmayacağım. Yanımdan hiç ayırmayacağım. Bugünden sonra gözlerini kapattığında gördüğün son kişi, açtığında göreceğin ilk kişi hep ben olacağım.”
İçimi devasa bir duygu kapladı. Korku. Ve aklıma o söz geldi. ‘Asla asla deme!’ Böylesine güzel bir anda neden bu çirkin düşünceler sızmıştı beynime bilemedim. Ama onları geriye itip yüzümdeki ifadeyi bozmamak için sahip olduğum tüm iradeyi kullandım.
