เช้าวันรุ่งขึ้น วาวาค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในความเงียบ เธอเอื้อมมือไปข้างกาย แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า เตียงกว้างมีเพียงเธอคนเดียว นั่นหมายความว่าพาทิศออกจากห้องไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง
วาวาลุกขึ้นนั่งช้า ๆ หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะ มือบางเอื้อมไปหยิบกล่องตรวจครรภ์ที่ซ่อนไว้ ก่อนจะรีบก้าวเข้าห้องน้ำ ราวกับกลัวว่าใครจะเห็นความลับที่เธอเองก็ยังไม่กล้าเผชิญ
ทันทีที่วางชุดตรวจลงบนอ่างล้างหน้า วาวาก็ยืนจ้องมันไม่กะพริบ
วินาทีรอคอยช่างยาวนาน
หัวใจเธอสั่นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก
เพราะลึก ๆ แล้ว…เธอค่อนข้างมั่นใจ
มั่นใจว่าอาการอ่อนเพลีย คลื่นไส้ และความผิดปกติทั้งหมดที่เกิดขึ้น
ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
“วาวาจะทำยังไงดี…”
เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นเครือ
“ถ้าท้องจริง จะบอกแม่ยังไง…จะรับมือกับเรื่องนี้ยังไงไหว”
ความกลัวพุ่งขึ้นทวีคูณ จนมือเย็นเฉียบ
ทันใดนั้น
"ก๊อก..ก๊อก.."
“วาวา ตื่นหรือยังจ๊ะ
