เช้าวันรุ่งขึ้น
แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านผ้าม่านบาง ๆ เข้ามาในห้อง
วาวาลืมตาตื่นขึ้นพร้อมเสียงนาฬิกาปลุกที่ดังแผ่ว ๆ ข้างเตียง
เธอนั่งนิ่งอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง สมองยังมึนงง
“เช้าแล้วเหรอ…ยังง่วงอยู่เลย”
วาวาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงงัวเงีย
แต่แล้วก็ฉุกคิดขึ้นได้
“มีเรียนนี่นา!”
เธอรีบเด้งตัวลุกจากเตียงทันที
“รีบอาบน้ำเลย วาวา เดี๋ยวสาย” เธอพูดกับตัวเอง
หญิงสาวคว้าผ้าเช็ดตัวแล้วรีบวิ่งเข้าห้องน้ำ
เกือบยี่สิบนาทีผ่านไป
เธอก็แต่งตัวเรียบร้อย มองตัวเองในกระจกก่อนจะยิ้มบาง ๆ ให้เงาสะท้อน
“พร้อมแล้ว ไม่สาย…ไปลุยกัน วาวา คนสวย”
เธอพูดกับตัวเองเป็นประจำทุกเช้า ด้วยอารมณ์ที่พยายามทำให้สดใส
เมื่อเปิดประตูห้องออกมา
ภาพที่เห็นทำให้รอยยิ้มชะงักเล็กน้อย
พาทิศนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร
บนโต๊ะมีขนมปังอบใหม่กับนมอุ่นวางไว้เรียบร้อย
วาวาสบตาเขาเพียงเสี้ยววินาที
ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทาง
“
