ทิ้งไว้ข้างทาง

1540 Words

คืนแรกที่ต้องนอนคอนโดเดียวกัน ลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้นชั้นสูงอย่างเชื่องช้า ความเงียบภายในตู้ลิฟต์หนักอึ้งจนวาวารู้สึกอึดอัด หัวใจเต้นแรงกว่าปกติ ทั้งที่ไม่ได้มีใครพูดอะไรเลย พาทิศยืนอยู่ข้าง ๆ มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกมือจับโทรศัพท์ สีหน้านิ่งเฉยเหมือนไม่ใส่ใจการที่เธอยืนอยู่ตรงนั้น แต่ทุกครั้งที่ลิฟต์สะเทือนเล็กน้อย เธอกลับรู้สึกได้ถึงการขยับตัวของเขาใกล้เข้ามาเพียงนิดเดียว ใกล้เกินไป… จนกลิ่นน้ำหอมโทนเย็นของเขาลอยเข้ามาแตะจมูก ติ๊ง! ประตูลิฟต์เปิดออก พาทิศเป็นฝ่ายเดินออกไปก่อน เขาเปิดประตูคอนโดด้วยคีย์การ์ดอย่างคล่องแคล่ว ภายในห้องกว้าง โปร่ง หรูหรา ไฟสีวอร์มโทนทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นเกินคาด “ห้องว่างสุดทางซ้าย” เขาพูดขึ้นเสียงเรียบ โดยไม่หันมามอง “เอาของเข้าไปเก็บให้เรียบร้อย” วาวาพยักหน้า แม้เขาจะไม่เห็น “ค่ะ...ขอบคุณค่ะพี่พาทิศ” เธอลากกระเป๋าเข้าไปในห้องของตัวเอง ปิดประตูลงเบา ๆ ทันทีที่อยู่ตามลำพัง เธอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ราวกับเพิ่งหนีออกมาจากสัตว์ร้ายอย่างไงอย่างนั้น "นี่แค่คืนแรกเองนะ…ทำไมมันตึงขนาดนี้ ฟังเพลงดีกว่าจะได้ผ่อนคลาย" เธอจัดของเล็กน้อย อาบน้ำ เปลี่ยนเป็นเสื้อยืดตัวหลวมกับกางเกงขาสั้น เตรียมจะเข้านอน แต่ยังไม่ทันได้ปิดไฟ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น “ก๊อก…ก๊อก” หัวใจวาวากระตุก “คะ…คะ ใครคะ” “ผม” เสียงนั้นสั้น กระชับ แต่กลับทำให้เธอรู้สึกใจสั่นอย่างประหลาด วาวาเปิดประตูออกไปเพียงเล็กน้อย พาทิศยืนอยู่ตรงหน้า เสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงวอร์ม ทำให้ลุคสบาย ๆ ของเขาดูอันตรายกว่าปกติ สายตาเขาเหลือบลงมาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบเลื่อนกลับขึ้นไปสบตาเธอ “ลืมบอก” เขาพูดเสียงต่ำ “ผมไม่ชอบเสียงดังตอนดึก ถ้าจะโทรศัพท์หรือเปิดเพลง…ลดเสียงด้วย” “ค่ะ…ขอโทษนะคะ” วาวาตอบทันที ทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไรผิด พาทิศจ้องเธอเงียบ ๆ ระยะห่างระหว่างกันใกล้เกินกว่าจะเรียกว่า ‘ปกติ’ ใกล้จนวาวารู้สึกถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของเขา ใกล้จนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ “…แล้วก็” เขาพูดต่อ ช้าลง “อยู่ที่นี่ อย่าคิดว่ามันคือบ้านของเธอ” ประโยคนั้นเหมือนคมมีดบาง ๆ วาวากัดริมฝีปากแน่น “วาวาไม่เคยคิดแบบนั้นค่ะ” เธอเงยหน้าสบตาเขา “หนูแค่อยากเรียนให้จบ แล้วก็ไม่เป็นภาระใคร” แววตาพาทิศไหววูบไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเย็นชาเหมือนเดิม “ก็ดี ...แต่ที่จะบอกคือช่วยกันทำความสะอาดเพราะที่นี่ฉันไม่อยากให้ใครเข้ามาวุ่นวาย” เขาพูด “อ่อ...ค่ะ....เข้าใจแล้วค่ะ” พาทิศหันหลังกลับ แต่ก่อนจะเดินพ้นประตูห้อง เธอกลับเห็นมือเขากำแน่น ราวกับกำลังกลั้นอะไรบางอย่างเอาไว้ เมื่อประตูปิดลง อีกฝั่งหนึ่ง… พาทิศยืนพิงผนังทางเดิน หัวใจเต้นแรงกว่าที่คิด “เวรเอ๊ย… ทำไมต้องเป็นเธอที่ทำให้ใจหวั่นไหวได้ถึงเพียงนี้ พาทิศ..นายหยุดคิดเดี๋ยวนี้ เธอคือคนที่ต้องห้าม อย่าคิดอะไรเกินเลยนะ” ขณะที่วาวาเองก็นั่งพิงประตูห้อง มือทาบอก รับรู้ได้ถึงเสียงหัวใจของตัวเองที่ดังชัดในความเงียบ “ก๊อก…ก๊อก” เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้วาวาที่กำลังจัดของชะงัก มือหยุดค้างกลางอากาศ หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว “คะ…ค่ะ” เธอสูดหายใจลึก ก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อเขา “พี่พาทิศ” พาทิศยืนอยู่นอกประตู สีหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม “พรุ่งนี้มีรับน้องที่คณะ” เขาพูดสั้น ๆ ตรงประเด็น “ตื่นเช้าหน่อยแล้วกัน” วาวาพยักหน้าทั้งที่เขาแทบไม่มอง “เอ่อ…ค่ะ ขอบคุณค่ะ” ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไรต่อ พาทิศก็ตัดบท หันหลังกลับ และปิดประตูลงทันที ปึง! เสียงนั้นดังพอจะทำให้วาวานิ่งไปครู่หนึ่ง เธอยืนมองประตูตรงหน้า ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ “อะไรของเขากันนะ…” เธอบ่นกับตัวเองเสียงแผ่ว “เดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย เอาใจไม่ถูกเลยจริง ๆ” วาวาทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง มือยกขึ้นกุมขมับ ความรู้สึกสับสนปนเหนื่อยค่อย ๆ เอ่อล้นขึ้นมา “เฮ้อ…” เธอถอนหายใจยาว “ถ้าซื้อคอนโดของตัวเองได้ตั้งแต่แรกก็คงจบแล้ว วาวา เอ้ย” ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะพึมพำกับตัวเองอย่างเหนื่อยล้า “วาวาเอ๊ย…ทำไมต้องมาทนอยู่ร่วมกับพี่ชายอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ แบบนี้ด้วยก็ไม่รู้” แต่ลึกลงไปในใจ เธอกลับไม่กล้ายอมรับว่า คำว่า ทน อาจกำลังถูกแทนที่ด้วยคำว่า หวั่นไหว ทีละน้อย โดยที่เธอเองก็ยังไม่รู้ตัวเองก็เป็นได้ เช้าวันรุ่งขึ้น วาวาแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก่อนจะเปิดประตูห้องออกมา และก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นร่างสูงของพาทิศนั่งพิงโซฟาอยู่ก่อนแล้ว มือหนึ่งถือกุญแจรถ อีกมือเลื่อนโทรศัพท์เหมือนรออยู่มานาน “พี่พาทิศ…รอนานไหมคะ” เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอช้า ๆ สายตาไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะตอบเสียงเรียบ “ก็สักพัก” แล้วเสริมด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ “ก็บอกแล้วไงว่าให้ตื่นแต่เช้า” วาวาขมวดคิ้วเล็กน้อย “แต่นี่มันก็แค่เจ็ดโมงเองนะคะ…ไม่น่าสายสักหน่อย” พาทิศเอนหลังพิงโซฟา ยกมุมปากขึ้นนิดเดียว รอยยิ้มบาง ๆ ที่ทำให้เธออ่านไม่ออก “ไม่สายหรือ…” เขาทวนช้า ๆ “อืม…เดี๋ยวก็รู้ ว่าสายไหม” วาวาสบตาเขาอย่างไม่เข้าใจ หัวใจเต้นแปลก ๆ กับสายตานั้น “ก็ไม่สายจริง ๆ นี่นา จะดุทำไมกัน…” เธอพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง แต่ก็ยังไม่กล้าเถียงดัง ๆ พาทิศลุกขึ้นยืน คว้ากุญแจรถในมือ “ไปขึ้นรถได้แล้ว” น้ำเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย “มาลีลาเป็นแม่แช่มแม่ช้อยเลยนะ” “อะไรอีกละคะ” วาวาหยุดเดิน หันมามองเขาตาโต “แม่แช่มแม่ช้อยคือใคร…ฉันไม่รู้จักนะ” เธอขมวดคิ้วอย่างงุนงงจริงจัง พาทิศหลุดหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ โดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่ทันรู้ตัว ก่อนจะหันหน้าไปอีกทาง กลับมาเป็นสีหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม “ขึ้นรถเถอะ ซื่อบื้อจริง ๆ” แต่ในใจเขากลับคิดว่า แค่เห็นเธอยืนงง ๆ อยู่ตรงนี้ ก็ทำให้เช้านี้ดูมีชีวิตชีวาเลยทีเดียว ภายในรถเงียบกว่าที่วาวาคิด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์เบา ๆ กับเสียงแอร์ที่พัดผ่านเป็นจังหวะสม่ำเสมอ วาวานั่งตัวตรง มือวางบนตักอย่างเรียบร้อย สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง พยายามไม่คิดอะไร แต่หัวใจกลับไม่สงบอย่างที่ควรจะเป็น “ปกติทานข้าวเช้าไหม” เสียงเขาดังขึ้น ทำลายความเงียบอย่างกะทันหัน “เอ่อ…ค่ะ” เธอตอบตามตรง พาทิศเหลือบตามองเธอเพียงครู่เดียว ก่อนจะถามต่อด้วยน้ำเสียงเข้มกว่าเดิม “แล้ววันนี้ไม่ได้ทาน จะไหวไหม” “ไหวค่ะ” “ก็ดี…” เขาเว้นจังหวะนิดหนึ่ง “…เก่งให้ได้ตลอดก็แล้วกัน” วาวาหันไปสบตาเขาอย่างอดไม่ได้ คนอะไร…ถามเหมือนเป็นห่วง แต่ลงท้ายด้วยคำพูดเหมือนต่อว่า เธอเริ่มอ่านอารมณ์เขาไม่ออกจริง ๆ ไม่นานนัก รถก็แล่นเข้าใกล้รั้วมหาวิทยาลัย แต่แทนที่จะเลี้ยวเข้าไปด้านใน รถกลับชะลอแล้วจอดเทียบข้างทาง “จอดทำไมคะ?” วาวาถามด้วยความสงสัย “ลงตรงนี้ก่อน ผมต้องไปรับเพื่อน” เขาตอบสั้น ๆ วาวาขมวดคิ้วทันที “แต่นี่ใกล้จะสายแล้วนะคะ พี่ไม่บอกก่อน วาวาจะได้ไปเองตั้งแต่แรก” พาทิศถอนหายใจเบา ๆ อย่างหมดความอดทน “จะพูดอีกนานไหม ไม่งั้นจะสายจริง ๆ แล้วนะ” “แต่นี่มันไกลจากคณะตั้งเกือบสองกิโลนะคะ แล้วรถก็แทบไม่ผ่านคณะวิศวะด้วย วาวาจะไปยังไง” น้ำเสียงเธอเริ่มสั่นเล็กน้อย ทั้งกังวลทั้งน้อยใจ “ลงไป ผมรีบ ขาก็มีก็เดินไป หรือจะวิ่งก็ไม่มีใครว่า” เขาตัดบททันที วาวานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา “ค่ะ…” เธอเปิดประตูรถ ก้าวลงมายืนข้างทางอย่างช่วยไม่ได้ รถคันหรูเคลื่อนตัวออกไปทันทีโดยไม่หันกลับมา พาทิศเหลือบมองกระจกหลัง เห็นร่างเล็ก ๆ ของวาวาที่เริ่มก้าวเดินกึ่งวิ่งมุ่งหน้าไปทางคณะวิศวะ ภาพนั้นทำให้หัวใจเขากระตุกวูบหนึ่ง… แต่เขาก็เลือกจะเหยียบคันเร่งต่อไป

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more