“น้องดรีมเคยมาเที่ยวทางเหนือไหมครับ”
ภูผาถาม พลางเหลือบมองคนข้าง ๆ อย่างอ่อนโยน
“ช่วงนี้เขาว่าอากาศดีมาก หมอกก็สวย”
ดรีมยิ้มบาง ๆ ก่อนจะตอบ
“เคยไปกับคุณพ่อคุณแม่ค่ะ แต่ก็นานมากแล้ว ตอนนั้นยังเด็กมาก ๆ ค่ะ”
“งั้นรอบนี้…”
ภูผาพูดช้าลงเล็กน้อย ราวกับตั้งใจ
“พี่จะพาน้องดรีมเที่ยวเอง พาไปดูดอกไม้ ดูหมอก ขับรถไปเรื่อย ๆ ไม่รีบ ไม่ต้องมีแผนอะไรมาก ขอแค่เราอยู่ด้วยกัน ...ดีไหมครับ”
ดรีมหันไปมองเขา ดวงตาเป็นประกาย
“ค่ะ…”
เธอพยักหน้า ตอบเสียงเธอเบา แต่จริงใจ
“ดรีมไปที่ไหนก็ได้ แค่มีพี่ภูผาอยู่ด้วย แค่นี้ดรีมก็มีความสุขมาก ๆ แล้ว”
คำพูดธรรมดา แต่กลับทำให้บรรยากาศในรถอุ่นขึ้นอย่างประหลาด
ถนนทอดยาวยามค่ำคืนอันเงียบสงบ
หมอกบาง ๆ ลอยเอื่อย
และหัวใจของคนสองคน…ค่อย ๆ เข้าใกล้กันโดยไม่รู้ตัว
ทั้งสองมาถึงเชียงใหม่ก็ดึกมากแล้ว บ้านพักตากอากาศส่วนตัวถูกจัดเตรียมพร้อมสำหรับทั้งคู่
เมื่อรถจอดเที
