“วาวา…อยู่เต็นท์ใกล้พี่ใช่ไหมเนี่ย”
เสียงพาทิศดังขึ้นแบบจงใจไม่เบาไม่ดัง เหมือนแค่ถาม แต่แฝงความกวนชัดเจน
วาวาที่กำลังถือกระเป๋าเสื้อผ้าชะงักทันที ก่อนจะหันไปมองเขา
“พี่พาทิศอยู่เต็นท์ข้าง ๆ เหรอคะ”
“ใช่ครับ”
เขายิ้มมุมปาก
“น้าวาสนาฝากให้พี่ดูแล ก็ต้องดูแลให้ถึงที่สุดสิ”
วาวาสะอึกเล็กน้อย
“พี่คะ…ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ ”
วาวาอมยิ้ม ที่เขาดูใส่ใจเธอขนาดนั้น
“วาวาออกมาคุยข้างนอกหน่อยสิ พี่มีเรื่องให้ช่วย”
“…ขอเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ”
“โอเคครับ”
เขาตอบทันที
“พี่รอได้…รอทั้งชีวิตก็ยังไหว” เขาหยอกเบา ๆจงใจให้เธอได้ยิน
วาวาหัวใจเต้นแรงเมื่อเขาพูดแบบนั้น
ดรีมก็หันมายิ้มเจ้าเล่ห์
“เห็นไหมวาวา ดรีมบอกแล้ว”
เธอกระซิบเสียงใสแต่แววตาจริงจัง
“พี่ชายเธอต้องคิดอะไรกับเธอแน่ ๆ ดรีมสัมผัสได้”
วาวารีบยกมือปิดปากเพื่อนแทบไม่ทัน
“ดรีม! เบา ๆ สิ พี่พาทิศอยู่ใกล้ ๆ!”
“เอ่อน่า ได้ยินก็ได้ยินไปสิ”
