กลับไปที่รถ

1362 Words

ภายในห้องเงียบสนิท มีเพียงแสงไฟหัวเตียงสลัว ๆ ที่ส่องสะท้อนความคิดว้าวุ่นของวาวา เธอถอนหายใจยาว พลางพึมพำกับตัวเอง “เฮ้อ…ที่แท้เราก็เข้าใจพี่เขาผิดนี่เอง” เธอหลุบตามองผ้าปูที่นอน “พี่เขาเป็นลูกคนเดียว คงถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก ถึงจะดูดุดัน เย็นชาบ้าง…แต่จริง ๆ ก็น่ารักเหมือนกันนะ” พอความคิดนั้นผุดขึ้นมา วาวาก็ยกมือขึ้นตบแก้มตัวเองเบา ๆ ราวกับจะเรียกสติ “วาวา ตั้งสติหน่อยสิ!” เธอส่ายหน้าแรงขึ้นเล็กน้อย “นั่นพี่ชายนะ เธอคิดอะไรของเธอเนี่ย…ยิ่งคิด ใจก็ยิ่งสั่น บ้าจริง” วาวาล้มตัวลงนอนบนเตียง พยายามหลับตา แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ภาพใบหน้าของพาทิศก็ยังลอยวนอยู่ในหัวไม่ยอมจางหาย “อะไรเนี่ย…นอนไม่หลับก็เพราะคิดถึงแต่พี่พาทิศอีกแล้ว” เธอครางเบา ๆ อย่างหัวเสีย “เธอบ้าไปแล้วนะวาวา โอ๊ย…จะบ้าตายอยู่แล้ว” ทันใดนั้น “ครืด…ครืด…” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นตัดความคิดฟุ้งซ่าน เธอรีบคว้ามารับสาย “วาวา เธอนอนหรือยังเนี่ย” เสียงดรีมดังสดใสจากปลายสาย “ว่าไงจ้ะดรีม มีอะไรหรือเปล่า” วาวาตอบ พลางพลิกตัวนอนหงาย “ก็ดึกแล้ว หิวอะ ไปหาอะไรทานกันไหม เดี๋ยวไปรับ” “ที่ไหนเหรอดรีม” “ข้าวต้มหน้ามอไง ข้าวต้มร้านนั้นอร่อยมากนะ เขาว่าเด็ด ใครเรียนที่มอแล้วไม่มาทาน ถือว่าพลาดสุด ๆ” “จริงเหรอ…” วาวาลังเลเล็กน้อย “วาวาเพิ่งทานไปเมื่อกี้เองนะ…แต่ไม่เป็นไร เพื่อดรีม วาวาทานได้” “แหม่ พูดซะน่ารักเชียววาวา” วาวาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ “แล้วดรีมมาคนเดียวเหรอ ดึกแล้วจะโดนดุไหม” “ไม่หรอก พี่ชายไปด้วย” ดรีมถอนหายใจ “ขานั้นไม่เคยปล่อยให้ดรีมไปไหนคนเดียว ตามติดจะตายอยู่แล้ว เมื่อไหร่จะมีแฟนก็ไม่รู้” “เอาน่า พี่เขาเป็นห่วง” “แล้ววาวาล่ะ ออกมาดึก ๆ แบบนี้ จะโดนพี่ชายดุหรือเปล่า” วาวานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเรียบ “พี่ชายวาวาไม่อยู่หรอก ขานั้นออกไปท่องราตรีแล้ว” “อ่อ…สายดื่มสินะ” “ใช่…” วาวาบ่นพึมพำ “ที่แบบนั้น พวกเรายังเข้าไม่ได้หรอก” ลมกลางคืนพัดเอื่อย ๆ หน้า ร้านข้าวต้มหน้ามอที่ยังคงคึกคัก กลิ่นข้าวต้มร้อน ๆ ผสมกับเสียงพูดคุยจอแจ ทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลายกว่าที่วาวาคิดไว้ “ร้านนี้คนเยอะจริง ๆ ด้วย” วาวาพูดพลางมองไปรอบ ๆ โต๊ะ “บอกแล้วว่าเด็ด” ดรีมหัวเราะ ก่อนจะดันเมนูให้พี่โดม “สองสาวอยากทานอะไรสั่งได้เลยนะ เดี๋ยวพี่เลี้ยง” “ใจดีจริงพี่เรา” ดรีมยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันไปสั่งอาหารกับพนักงาน วาวานั่งฟังทั้งสองคุยกัน เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยคืนนี้…ก็คงไม่ต้องนอนคิดอะไรคนเดียวอีก แต่แล้ว ไฟหน้ารถคันหนึ่งก็ส่องเข้ามาจอดไม่ไกลจากร้าน วาวาเผลอเหลือบมองตามแสงนั้นโดยไม่ตั้งใจ หัวใจเธอกระตุกวูบ พาทิศก้าวลงจากรถ ข้างกายเขามีผู้หญิงคนหนึ่ง รูปร่างเพรียว แต่งตัวจัดจ้าน หญิงสาวคล้องแขนเขาอย่างสนิทสนม ก่อนจะหัวเราะคิกคัก วาวารีบหลบสายตาแทบไม่ทัน มือที่ถือช้อนชะงักค้างอยู่กลางอากาศ เจอเขาจริง ๆ ด้วย… พาทิศกำลังจะพาหญิงสาวขึ้นรถอีกคัน แต่จังหวะที่เขาหันกลับมา สายตาคมก็พลันสะดุดกับร้านข้าวต้มตรงหน้า และสะดุดกับ วาวา เธอนั่งอยู่โต๊ะด้านใน ข้าง ๆ มีผู้ชายอีกคน นั่งใกล้เกินกว่าที่เขาคิดว่าควรจะใกล้ คิ้วเข้มของพาทิศขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว มือที่กำลังจะเปิดประตูรถหยุดชะงัก “พาทิศ เป็นอะไรหรือเปล่า” หญิงสาวข้างกายถามขึ้น “เดี๋ยวมา” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนจะดึงแขนตัวเองออกจากการคล้องแขน แล้วเดินตรงไปที่ร้านทันที วาวากำลังจะตักข้าวเข้าปาก แต่แล้วเงาร่างสูงที่ยืนบดบังแสงไฟก็ทำให้เธอชะงัก “มาทานข้าวดึกเหมือนกันเหรอ” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นใกล้เกินไป วาวาเงยหน้าขึ้น สบตาเขาเข้าอย่างจัง “พี่พาทิศ…” พี่โดมกับดรีมหยุดคุยกันทันที สายตาของพี่โดมไล่มองพาทิศตั้งแต่หัวจรดเท้า อย่างอ่านสถานการณ์ออกบางอย่าง “ไม่คิดว่าจะเจอ” พาทิศพูด น้ำเสียงเรียบ แต่แววตากลับไม่เรียบตาม เขามองข้ามเธอไปยังพี่โดมเล็กน้อย ก่อนจะถามต่อ “มากับ…เพื่อน?” คำว่า เพื่อน ถูกเน้นเสียงแปลก ๆ “ค่ะ มากับดรีม แล้วก็พี่โดมพี่ชายของดรีมค่ะ” วาวาตอบตรงไปตรงมา พาทิศพยักหน้าช้า ๆ สายตากลับย้อนมาจ้องที่เธออีกครั้ง ราวกับจะย้ำให้แน่ใจว่าเธออยู่ตรงนี้จริง ๆ “ดึกแล้วนะ” “ก็…พี่เองก็ดึกเหมือนกัน” วาวาตอบเบา ๆ แต่ชัด เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นเหมือนไม่ได้ตั้งใจ แต่แฝงความหวงชัดเจน “คราวหน้า ถ้าจะออกมากินข้าวดึก ๆ แบบนี้ บอกพี่สักคำก็ดี” วาวาใจสั่น ไม่รู้ว่าเพราะน้ำเสียงนั้น หรือเพราะสายตาที่มองเธอไม่วาง ดรีมเหลือบมองไปทางหญิงสาวที่ยืนรออยู่ข้างนอกร้าน ก่อนจะเลิกคิ้วเล็กน้อย บรรยากาศบนโต๊ะข้าวต้ม…เริ่มร้อนขึ้นมาทันที “พี่พาทิศ รีบไปเถอะค่ะ อย่าให้เธอรอนานเลย....ผู้หญิงของพี่” คำพูดนั้นหลุดออกจากปากวาวาเร็วกว่าที่สมองจะได้คิด น้ำเสียงฟังดูเรียบ แต่กลับแข็งกระด้างกว่าที่ตั้งใจ แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่เข้าใจ ว่าทำไมต้องพูดเหมือนกำลังโกรธเขา ทั้งที่ไม่มีสิทธิ์จะโกรธเลยด้วยซ้ำ พาทิศมองเธออยู่อึดใจหนึ่ง แววตานิ่งลึกจนอ่านไม่ออก ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ แต่หนักแน่น “ทานเสร็จแล้ว กลับไปที่รถพี่ พี่รอ” ประโยคนั้นไม่ได้ขอ เป็นคำสั่งกลาย ๆ ที่ทำให้บรรยากาศยิ่งตึงขึ้นไปอีก “เดี๋ยวผมไปส่งให้ได้ครับ” พี่โดมเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสุภาพ แฝงความรับผิดชอบ สายตามองพาทิศอย่างไม่หลบ พาทิศหันไปมองเขาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบกลับสั้น ๆ เสียงห้วนจนดรีมยังสัมผัสได้ถึงแรงกดดัน “น้องผม เดี๋ยวผมรับกลับไปเอง” พูดจบ เขาก็ไม่รอคำตอบใด ๆ หันหลังเดินออกไปทางรถทันที วาวามองตามแผ่นหลังนั้น หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกอึดอัดในอก เขาเดินไปพูดอะไรบางอย่างกับผู้หญิงที่ยืนรออยู่ข้าง ๆ ไม่นานนัก หญิงสาวคนนั้นก็มีสีหน้าฉุนเฉียว สะบัดแขนออกจากเขา ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าร้านอย่างไม่พอใจ เหลือเพียงพาทิศที่ยืนอยู่ข้างรถ สีหน้าที่นิ่งขรึมกว่าตอนเดินเข้ามา และวาวา…ที่เริ่มไม่แน่ใจเลยว่า คำพูดเมื่อครู่ของเธอ ผลักเขาออกไป หรือดึงเขาให้เข้ามาใกล้กันแน่ "วาวา เธอจะโดนดุหรือเปล่า?" "ไม่หรอก...อย่าห่วงเลย งั้นวาวาขอตัวก่อนนะคะพี่โดม ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้นะคะ อร่อยมาก ๆ" "ครับ ไว้พี่พามาทานใหม่นะครับ" "ขอบคุณค่ะ" วาวายกมือไหว้อย่างเรียบร้อย "ไปก่อนนะดรีม เจอกันพรุ่งนี้" "จ้า วาวา บายนะ" พาทิศที่จ้องมองอยู่ในรถถึงกับกำมือแน่น "กับผู้ชายยิ้มหวานจัง ยิ้มเหมือนจะอยากได้อย่างงั้นแหละ หึ.."

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more