วาวาเดินทอดน่องไปเรื่อย ๆ ตามทางเชื่อมของโรงพยาบาล เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังแผ่วเบาเหมือนหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างลังเล ก่อนจะกดโทรหาคนที่เธอคิดถึงที่สุดในตอนนี้
“วาวา ว่าไงจ๊ะ คิดถึงดรีมใช่ไหม”
น้ำเสียงสดใสจากปลายสายดังขึ้น
“ใช่แล้วจ้ะ…ดรีม”
วาวาตอบสั้น ๆ เสียงแผ่วสั่นจนแทบไม่เป็นคำ
“วาวาเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมเสียงสั่นแบบนั้น”
ดรีมรับรู้ได้ทันที
วาวากลืนน้ำลาย พยายามกลั้นสะอื้น
“คุณพ่อของพี่พาทิศ…ตอนนี้ผ่าตัดแล้วกลายเป็นเจ้าชายนิทรา หมอไม่การันตีว่าจะฟื้นไหม ต้องรอดูว่าการตอบสนองของสมองคุณลุงจะเป็นยังไง”
“ตายจริง…วันที่พวกเราไปเยี่ยม ท่านยังดูปกติดีอยู่เลยนะ”
ดรีมอุทานด้วยความตกใจ
“หมอบอกว่าอาจเป็นเพราะเลือดค่อย ๆ ออกในสมอง เลยแสดงอาการช้า”
น้ำเสียงวาวาแผ่วลงทุกคำ
“แล้วพี่พาทิศล่ะ เป็นยังไงบ้าง”
วาวานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยความอึดอัดในใจ
