พาทิศจ้อมมองพ่อของเขาทั้งน้ำตา
“พ่อกับแม่ของลูก…แต่งงานกันเพราะธุรกิจ”
เสียงของนายพิพัฒน์สั่นพร่า แต่ทุกคำชัดถ้อยชัดคำ ราวกับตอกย้ำความจริงที่ไม่อาจหลบหนี
“สองครอบครัวบังคับให้เราแต่งงานกัน
ทั้งที่ในเวลานั้น…เราสองคนต่างก็มีคนที่รักอยู่แล้ว”
เขาหยุดหายใจชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่ออย่างยากลำบาก
“พ่อมีน้าวาสนา
และแม่ของลูก…มีคนรักที่ชื่อนายอนันต์”
คำพูดนั้นทำให้พาทิศนิ่งงัน
“พ่อบอกยอมบอกเลิกน้าวาสนา เพื่อพยุงธุรกิจ น้าวาสนาเจ็บมากกับการกระทำของพ่อ แต่น้าก็ยอมถอยออกไปจากชีวิตของพ่อ ส่วนแม่ของลูก…ก็ยอมบอกเลิกกับนายอนันต์ทั้งที่ยังรักเช่นกัน”
พิพัฒน์หลับตาแน่น น้ำตาไหลออกมาช้า ๆ
“แต่ในเวลานั้น…แม่ของลูกตั้งครรภ์แล้ว
และเด็กคนนั้น…ไม่ใช่ลูกของพ่อเป็นลูกของนายอนันต์”
หัวใจของพาทิศเหมือนถูกกระชากอย่างรุนแรง
“พ่อเข้าใจ”
พิพัฒน์เอ่ยเสียงสั่น
“พ่อไม่เคยโกรธแม่ของลูกเลยสักนิด พ่อยอมให้คลอดเด
