ยามบ่ายแก่ ๆ บริเวณน้ำตกหลังบ้าน สายน้ำใสไหลลดหลั่นผ่านโขดหินเป็นชั้น ๆ เสียงน้ำกระทบหินดังแผ่วเบา คลอเคลียไปกับสายลมเย็นจากขุนเขา
รอบด้านรายล้อมด้วยต้นไม้ใหญ่น้อยใหญ่ แผ่กิ่งก้านให้ร่มเงาเขียวชอุ่ม กล้วยไม้หลากสีหลากสายพันธุ์เกาะเกี่ยวอยู่ตามลำต้นและโขดหินบริเวณนั้น
“ว้าว… น้ำตกสวยจังเลยค่ะ โน่นก็กล้วยไม้สีชมพู สวยมากเลย”
วาวาเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าสดใส หลังจากได้พักผ่อนเต็มที่ รอยเหนื่อยล้าดูจะจางหายไปแล้ว
“วาวาเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นแล้วใช่ไหม”
พาทิศถาม พลางมองเธอไม่วางตา
“ค่ะ”
เธอตอบสั้น ๆ น้ำเสียงเรียบเฉย
“ดีขึ้นก็ดีแล้ว ถ้าเป็นอะไรไป แม่เธอคงมาว่าพี่ได้”
วาวาไม่ตอบ เธอเพียงหันมาสบตาเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีราวกับไม่อยากรับฟังต่อ
“ดรีม เราไปทางโน้นกันเถอะ น้ำไหลน่าเล่นจังเลย”
วาวาชวนเพื่อน ก่อนทั้งสองจะเดินลงไปในลำธารน้ำไหล
“ที่นี่อากาศดีมากเลยนะ น้ำก็ใส เย็นสดชื่น วาวาชอบท
