รถแล่นออกจากหมู่บ้าน มุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัยอย่างราบเรียบ เสียงเครื่องยนต์ดังสม่ำเสมอ ทว่าภายในรถกลับเงียบงันผิดปกติ
พาทิศที่นั่งอยู่ข้างวาวาเหลือบตามองเธอเป็นระยะ ตั้งแต่ขึ้นรถมา เธอแทบไม่ปริปากพูดอะไรเลย
เอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับตั้งใจสร้างกำแพงบางอย่างขึ้นมากั้นระหว่างกัน
“วาวาง่วงนอนไหม”
เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ
“ถ้าง่วง…นอนซบไหล่พี่ได้นะ”
วาวาขยับตัวเพียงเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับโดยไม่ยอมหันมาสบตา
“ขอบคุณค่ะ แต่ไม่ง่วง ถึงง่วงก็ไม่รบกวนค่ะ เกรงใจพี่ชาย”
คำว่า พี่ชาย ที่เธอเน้นเสียงชัดเจน ทำให้พาทิศเม้มปากแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“วาวา”
เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย
“ทำไมคะ”
เธอหันมาตอบ ดวงตาวาววับอย่างท้าทาย
“พี่ชายจะดุ จะด่า จะว่าอะไรก็เชิญค่ะ วาวาพร้อมรับฟัง”
น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยการยั่วประสาทอย่างจงใจ พาทิศถอนหายใจเบา ๆ พยายามกดอารมณ์ที่เริ่มก่อตัว
