ทันทีที่วาวาเปิดประตูห้องคอนโดเข้าไป เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างสูงของพาทิศก็ก้าวเข้ามาใกล้ แขนแข็งแรงโอบรัดเธอจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว
แรงกอดแน่นราวกับกลัวว่าเพียงคลายมือ เธอจะเดินออกจากชีวิตเขาไปตลอดกาล
“วาวา…” เสียงของพาทิศสั่นพร่า กระซิบอยู่ใกล้หูจนเธอได้ยินชัดทุกลมหายใจ
“พี่ขอโทษนะ พี่ขอโทษจริง ๆ”
หัวใจวาวาสั่นไหว แต่ความเจ็บยังมากกว่าความอ่อนแอ
“พี่ไม่ได้ตั้งใจ พี่ขาดสติ พี่มันแย่ พี่มันเลว”
เขาพูดต่อ เสียงเต็มไปด้วยความสำนึกผิด
“ปล่อยค่ะ…” วาวาพูดเสียงเรียบ แต่แฝงความสั่นที่กลั้นไว้ไม่อยู่
“วาวาเจ็บ”
คำว่า เจ็บ ทำให้พาทิศชะงักทันที แขนที่โอบรัดเธออยู่แน่นคลายออกอย่างรวดเร็ว ราวกับเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังทำร้ายเธอซ้ำอีกครั้ง
“เจ็บ…อ่อ” เขากระซิบเบา ๆ ใบหน้าซีดลงทันที
“พี่ทำให้วาวาเจ็บที่หลังใช่ไหม”
น้ำเสียงของเขาแผ่วลงจนแทบไม่ได้ยิน เหมือนคนที่กำลังตำหนิตัวเองไม่หยุด
“พี่
