“พี่จะรอวันนั้นแล้วกันนะ วาวา…”
เธอทำหน้าไม่พอใจ แต่ก็ยังคงป้อนข้าวต้มให้เขาตามคำสั่ง
“เวลาทำหน้าโกรธแบบนี้ เมียพี่ก็ดูน่ารักดีนะ”
เขากระซิบเย้าหยอก
คำว่า เมีย จากปากเขาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกพิเศษ มีเพียงความไม่พอใจ เพราะมันไม่ใช่คำแห่งความรัก หากแต่เป็นเครื่องมือในการทำร้ายแม่ของเธอ
“คนบ้า…”
เธอพึมพำเบา ๆ
“เดี๋ยวก่อนเที่ยง พี่จะไปเยี่ยมคุณพ่อ วาวาก็เตรียมตัวแล้วกันไปกับพี่”
“ไม่ค่ะ วาวาจะไปเอง และคืนนี้จะไปนอนเป็นเพื่อนคุณแม่”
“ไม่น่าจะได้ เพราะพรุ่งนี้พี่ต้องเข้าบริษัท”
“พี่เข้าบริษัทก็เรื่องของพี่สิคะ...”
“แต่พี่จะให้วาวาไปทำงานกับพี่ด้วย…ในฐานะ…”
เขาเว้นจังหวะ
“เลขาส่วนตัว”
“เกี่ยวอะไรกับวาวาคะ บริษัทพี่ไม่ได้เกี่ยวกับวาวาสักหน่อย”
“ก็ต้องเกี่ยว ในเมื่อแม่เธอแต่งงานกับพ่อพี่ เราก็ต้องช่วยกันรับผิดชอบ เวลาที่พ่อพี่ป่วย”
“ทีอย่างนี้ถึงจะให้ช่วยรับผิดชอบ แต่เมื่อครู่พี่ยังไม
