“อื้อ…อ้ะ…อ้ะ”
“พี่ชอบนะที่วาวาครางชื่อพี่แบบนี้ มันทำให้พี่มีอารมณ์ขึ้นไปอีก”
“วาวา อยากให้เราเป็นเหมือนเดิมได้ไหมคะ วาวาไม่อยากโกรธเกลียดพี่…”
“ปั่ก…ปั่ก…ปั่ก…”
“อ่าส์…”
“เวลานี้เราไม่คุยเรื่องอื่น นี่คือเวลาแห่งความสุขของเรานะวาวา”
“ตับ…ตับ…”
“อื้อ…อ้ะ…อ้ะ”
“คืนนี้พี่จะนอนกับวาวา เช้าแล้วพี่ค่อยออกไปรับรอง แม่วาวาไม่มีทางรู้แน่”
“ปั่ก…ปั่ก…ปั่ก…”
“ปั่ก…ปั่ก…ปั่ก…”
“อื้อ…พี่พาทิศ เบาค่ะ”
“ก็เมียพี่แน่นขนาดนี้ พี่จะห้ามใจไหวได้ยังไง…อูว์…อ่าส์”
เวลาผ่านไป ทั้งสองได้ทำกิจกรรมร่วมรักกันจนสมปรารถนาทั้งคู่ วาวานอนหันหลังให้เขานิ่ง
เธอโกรธตัวเองที่ปล่อยตัวให้เขาอีกครั้ง
“ทำไมหันหลังให้พี่แบบนี้ อย่าบอกนะว่าโกรธพี่อีก”
“วาวาไม่อยากคุยกับพี่แล้ว พี่มันคนฉวยโอกาส”
“พี่ฉวยโอกาสตรงไหน วาวาสมยอมพี่เอง…แล้วยังขอให้พี่ช่วยอีก พี่ไม่ใช่คนใจดำนะที่เห็นคนต้องการความช่วยเหลือแล้วไม่ช่วย”
