เสียงร้อง ของเธอหลุดออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว
ทำให้พาทิศสะดุ้งเล็กน้อย
“วาวา เป็นอะไร?”
“เปล่าค่ะ…”
เธอรีบตอบ กลบเกลื่อนด้วยน้ำเสียงเร่งเร้า
“รีบขึ้นห้องเถอะ นี่มันดึกมากแล้ว”
วาวากัดฟัน พยุงร่างสูงของเขาเข้าไปในห้องอย่างทุลักทุเล
ทันทีที่ถึงโซฟา เธอพยายามวางเขาลง แต่แรงที่เสียสมดุลทำให้ร่างบางเซถลา
และลงไปนอนทับบนตัวเขาเต็ม ๆ
“อุ้ย...ขอโทษค่ะ! วาวาไม่ได้ตั้งใจจะทับพี่เลยนะคะ”
เธอรีบขยับตัวจะลุกขึ้น
แต่กลับถูกแขนแข็งแรงโอบรั้งเอาไว้แน่น
“ไม่เป็นไร”
เสียงทุ้มดังใกล้จนหัวใจเธอสั่น
“พี่ไม่เจ็บ”
วาวาชะงัก
สบตาเขาในระยะใกล้เกินไป
ความร้อนค่อย ๆ ไหลขึ้นที่แก้มโดยไม่อาจห้ามได้
“เอ่อ…”
เธอหลบสายตาอย่างเขินอาย
“วาวาพาพี่ขึ้นมาถึงห้องแล้ว วาวาขอไปนอนก่อนนะคะ”
เธอพยายามผละออกจากอ้อมแขนนั้น
และทันทีที่ก้าวเดิน
“โอ๊ะ…ซี้ดดด”
ความเจ็บแล่นขึ้นมาจนต้องเม้มปากแน่น
วาวาหลับตา พยายามฝืนก
