“แม่ค่ะ… แม่เป็นอย่างไรบ้าง”
วาวาถามเสียงสั่น เธอพยายามกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลลงมาอีกครั้ง
วาสนายิ้มบาง ๆ ทั้งที่ใบหน้ายังซีด
“แม่ไม่เป็นไรหรอกลูก แม่ยังไหว”
วาสนาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแผ่ว
“แม่เป็นห่วงก็แต่พาทิศ… เขาคงจะรู้สึกแย่มากในตอนนี้”
หัวใจวาวากระตุกวูบ ความเจ็บแล่นขึ้นมาทันที
“แม่ไม่ต้องห่วงเขาหรอกค่ะ…” เธอเม้มริมฝีปากแน่น
“เขาพูดกับแม่ขนาดนี้ วาวา… วาวารับไม่ได้จริง ๆ”
“วาวา” วาสนาเรียกชื่อเธอเบา ๆ
“พี่เขาเข้าใจแม่ผิด ไม่แปลกที่เขาจะพูดแบบนั้น อย่าโกรธพี่เขานะลูกนะ”
“แต่แม่ค่ะ…”
วาวายังไม่ทันจะพูดจบ เสียงของวาสนาก็แทรกขึ้นมาอีกครั้ง
“วาวาไปตามพี่เขากลับบ้านได้ไหมลูก”
สายตาของแม่ที่มองมานั้น ไม่ใช่การบังคับ แต่เต็มไปด้วยความอ่อนแรง
“ถือว่าทำเพื่อคุณลุงนะ ลูก คุณลุงเพิ่งฟื้น ถ้าพาทิศเป็นอะไรไป… แม่กลัวว่าเขาจะรับไม่ไหว”
วาวากำมือแน่น เล็บจิกเข้ากับ
