บ้านนายพิพัฒน์
พาทิศกลับมาถึงบ้านเกือบห้าทุ่ม
เขาเห็นวาสนากำลังยกนมอุ่น ๆ ไปให้พ่อของเขาอยู่พอดี
“พาทิศกลับมาแล้วเหรอลูก ทานอะไรมาหรือยัง”
วาสนาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
“ยังครับคุณน้า ผมไม่หิว”
เขาตอบสั้น ๆ สีหน้าอ่อนล้า
“ถ้าหิว ในตู้เย็นมีเกี๊ยวน้ำอยู่นะ น้าทำไว้ตั้งแต่กลางวัน อุ่นทานได้เลย”
พาทิศนิ่งไปครู่หนึ่ง
วาสนามองเขาอย่างสังเกต สีหน้าของพาทิศดูไม่ดีเอาเสียเลย
“พาทิศเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมหน้าซีดแบบนี้”
“คุณน้าครับ…”
เขาสูดลมหายใจลึก
“ผมติดต่อวาวาไม่ได้เลย…ผมควรทำยังไงดีครับ”
“อ๋อ น้องถึงแล้วนะลูก เพิ่งโทรมาบอกน้าเมื่อครู่นี้เอง ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”
วาสนาเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน
พาทิศเหมือนมีอะไรติดค้างในใจ
วาสนาจับสังเกตได้ทันที
“มีอะไรจะพูดกับน้าก็พูดมาเถอะลูก ไม่ต้องเกรงใจ”
“พรุ่งนี้…ผมขอยืมโทรศัพท์คุณน้า โทรหาวาวาได้ไหมครับ...”
เขาพูดเสียงแผ่ว
“เครื่องของผมโทรไป
