วาวาเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยมาเงียบ ๆ ก่อนจะทรุดนั่งลงตรงบันไดหนีไฟ ราวกับหมดแรงจะยืนต่อไปได้อีก ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังวนเวียนไม่หยุด เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย
"ที่แท้…พี่ไม่เคยยอมรับแม่ของวาวาเลย"
หัวใจเธอเจ็บหน่วงจนแทบหายใจไม่ออก
"วาวาหลงดีใจไปเอง ว่าพี่ยอมรับพวกเราสองแม่ลูก ให้เข้ามาอยู่ในครอบครัวของพี่
หรือทั้งหมด…วาวาแค่คิดไปเองคนเดียว"
เสียงสะอื้นหลุดออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
“วาวา เจ็บมากไหม …ดรีมขอดูที่หลังหน่อยนะ”
เสียงของดรีม เพื่อนสนิทดังขึ้นใกล้ ๆ เธอรีบเข้ามานั่งข้าง ๆ ด้วยแววตาเป็นห่วง
“ไม่เจ็บมากหรอกจ้ะ วาวาโอเค”
วาวาฝืนยิ้ม แม้น้ำตาจะยังเอ่ออยู่ในดวงตา
“ถ้าไม่เจ็บแล้วที่วาวาร้องไห้ เพราะอะไร”
วาวานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาเบา ๆ
“วาวาแค่รู้สึกว่า…พี่พาทิศเขาไม่ได้ยินดีที่แม่ของวาวาแต่งงานกับพ่อของเขาเลย การพูดจา…การกระทำเมื่อครู่นี้ มันชัดมาก ว
