บ้านนายพิพัฒน์
ทันทีที่รถจอดสนิท พาทิศเปิดประตูลงมาก่อน แต่เขาไม่ได้เดินเข้าบ้านในทันที กลับยืนรออยู่ข้างรถ ดวงตามองไปยังวาวาที่นั่งนิ่งอยู่ด้านใน ทันที่ที่วาวากำลังจะเดินลงรถ
“วาวาพี่ช่วยนะ”
เขาเอ่ยเสียงเบา พร้อมยื่นมือออกไปให้เธอจับ
แต่วาวากลับลงจากรถด้วยตัวเอง เมินมือของเขาอย่างชัดเจน ราวกับระยะห่างระหว่างกันถูกขีดเส้นไว้แล้ว
พาทิศเลียริมฝีปากช้า ๆ ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย เขารู้ดีว่าเธอยังโกรธ เขาจึงไม่พูดอะไรต่อ เขาผ่านเธอเข้าไปในบ้าน มุ่งตรงไปยังห้องพักของนายพิพัฒน์ผู้เป็นพ่อ
“คุณพาทิศมาแล้วค่ะ”
เสียงพยาบาลขวัญดังขึ้นทันทีที่เห็นเขา
“พาทิศ…ลูก”
พิพัฒน์เอ่ยเรียกลูกชายด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความดีใจ ใบหน้าที่ซีดเซียวกลับมีแววตาสว่างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“พ่อคิดว่าพ่อจะไม่ได้เจอลูกอีกแล้ว...มาเข้ามาหาพ่อมา”
นายพิพัฒน์พยายามยกมือขึ้น พาทิศรีบเข้าไปนั่งข้างเตียง กุมมือนั้นไว้แน่น
“ต้อง
