มื้อค่ำ
ข้าวผัดปูถูกจัดวางอย่างเรียบร้อยในจาน เสิร์ฟคู่กับผลไม้ที่หั่นพอดีคำ พาทิศดูแลวาวาอย่างดีไม่ขาดตกบกพร่อง
เขาเอ่ยขึ้นขณะวางอาหารลงบนโต๊ะ
“ทานข้าวได้แล้ว ทานยาด้วย พรุ่งนี้จะได้ไปมหาวิทยาลัยกัน”
วาวามองภาพตรงหน้าอย่างงุนงง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามเสียงแผ่ว
“ทำไมมีแค่ชุดเดียวละคะ พี่ไม่ทานด้วยกันเหรอ?”
“ไม่ทาน เดี๋ยวพี่จะออกไปกับไอ้ภูผา”
เธอสบตาเขานิ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างพอเดาใจ
“วันนั้นคงไม่สำเร็จสินะ เลยชดเชยเป็นวันนี้แทน”
เธอพูดเสียงเบา แต่เขายังคงได้ยิน
“หมายความว่าไง?” เขาถามกลับทันที
“ก็ผู้หญิงที่พี่จะหิ้วมาเมื่อคืนก่อนไงคะ แต่พอดีต้องพาวาวาคอนโด
จึงต้องให้เธอกลับก่อน เลยไม่ได้…”
เสียงของเธอค่อย ๆ แผ่วลง หยุดคำพูดไว้แค่นั้น
“เรื่องผู้ใหญ่ เด็กอย่างเธอไม่รู้อะไรอย่าพูดดีกว่า”
เธอเม้มปากตอบกลับเขาไปทันที
“วาวาอายุสิบแปดแล้วนะ ไม่เด็กแล้วค่ะ”
“หึ…ไม่เด็กเหรอ”
เขาหั
