ทันทีที่ประตูห้องปิดลง วาวาก็รู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวหายไป
พาทิศหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตู ก่อนจะคว้าเอวเล็กบางของเธอรวบเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว ร่างของเธอแนบชิดกับเขาเสียจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่านไปได้
“พี่คิดจะทำอะไร!”
วาวาถามเสียงสั่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ มือทั้งสองดันอกเขาให้พ้นจ้างแรงรัดแน่นของอ้อมแขน
“พี่ไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับวาวา”
เขาพูดเสียงต่ำ แน่น หนัก
“และพี่ก็ไม่ชอบ…ไม่ชอบเลย ที่เห็นวาวายิ้มให้ใครแบบวันนี้”
“ขอโทษนะคะพี่พาทิศ…”
เสียงเธอสั่นเครือ
“นี่มันชีวิตของวาวา วาวาจะพูด จะยิ้ม จะทำอะไรกับใคร มันก็คือสิทธิของวาวานะคะ อีกอย่างเราเป็นแค่พี่น้อง พี่มีสิทธิ์อะไรมาห้ามวาวาโน่นนี่ขนาดนี้”
เขาชะงักไปเล็กน้อย แต่แขนกลับรัดแน่นขึ้น
“วาวาก็รู้…ว่าเราไม่ใช่แค่พี่น้อง”
คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจเธอ วาวาหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งน้ำตา
“ถ้าอย่างนั้น เรื่องระหว่างเรา
