คอนโดไลฟ์เลิฟในยามค่ำคืนเงียบสงัด
พาทิศลากกระเป๋าเดินออกจากลิฟต์อย่างเงียบ ๆ วาวาเดินตามหลังมาติด ๆ โดยไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา
มีเพียงใบหน้าที่นิ่งเฉย…และความรู้สึกอึดอัดที่ลอยค้างอยู่ในอากาศ
ทันใดนั้น
พาทิศหยุดเดินกะทันหัน
ปึก!
“โอ๊ย!”
วาวาเดินชนแผ่นหลังของเขาเต็มแรง หน้าผากแทบกระแทกจนจุก เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บ
“พี่หยุดเดินทำไมไม่บอกค่ะ!”
เธอเงยหน้าขึ้นถาม น้ำเสียงโมโหปนเจ็บ มือยกขึ้นกุมหน้าผากตัวเองแน่น
พาทิศหันกลับมาทันที
สายตาคมกริบกวาดมองเธอจากหัวจรดเท้า ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าที่พยายามซ่อนความสั่นไหว
“แล้วเดินตามทำไมไม่ดูทาง”
เสียงเขาต่ำ แข็ง และเย็นชา
“หรือมัวแต่ใจลอย…คิดถึงไอ้หมอนั่นอยู่”
คำพูดนั้นเหมือนของมีคม
เฉือนเข้าไปตรงกลางอกวาวาอย่างจัง
“ใครคิดถึงใคร!...พี่พูดให้ดีนะอย่ามั่ว”
เธอสวนกลับทันที น้ำเสียงแข็งไม่แพ้กัน
“ก็ไอ้นักศึกษาแพทย์นั่นไง”
พาทิศหัวเราะหยั
