เช้าวันรุ่งขึ้น อากาศในห้องเงียบงันราวกับยังคงแบกรับเศษเสี้ยวของเหตุการณ์เมื่อคืน
พาทิศนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา แผ่นหลังพิงพนัก ดวงตาจับจ้องไปยังประตูห้องนอนที่ยังปิดสนิท
บนโต๊ะอาหารมีโจ๊กร้อน ๆ วางคู่กับปาท่องโก๋วางเรียงอย่างตั้งใจ ราวกับเขาเตรียมทุกอย่างไว้เพื่อเธอ
เสียงบานประตูถูกเปิดออกช้า ๆ
“เอี๊ยด”
วาวาก้าวออกมาจากห้อง เธอชะงักทันทีที่เห็นเขา
หัวใจเต้นแรงจนแทบจะได้ยินเสียงของมัน ความทรงจำเมื่อคืนพุ่งกลับมาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง
ริมฝีปากเม้มแน่น ใบหน้าซีดเผือดเล็กน้อย
“พี่พาทิศ…”
“วาวา มาทานมื้อเช้าก่อน เดี๋ยวเราค่อยไปมหาวิทยาลัยพร้อมกัน”
น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยเกินไป
เรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเคยเกิดขึ้น
ไม่มีคำถาม ไม่มีความลังเล ไม่มีร่องรอยของความผิดปกติ
หัวใจเธอกระตุกวูบ
ทำไมเขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น… หรือว่าเมื่อคืนเมาจนจำไม่ได้ว่าทำอะไรลงไปจริง ๆ แล้วก่อนหน้านี้ที่บอกว่าชอ
