เช้ามืดเวลา 4.30 น.
พาทิศลุกขึ้นจากเตียงอย่างเชื่องช้า เช้าวันนี้หัวใจของเขาหวิวแปลก ๆ ราวกับมีบางอย่างกำลังจะหลุดลอยไป เขาไม่อยากลุกจากเตียง ไม่อยากปล่อยอ้อมแขนจากร่างเล็กข้างกาย อยากนอนกอดเธอไว้เหมือนเมื่อคืน…ให้นานกว่านี้อีกสักหน่อย
"ทำไมเราถึงรู้สึกเหมือนเธอกำลังจะจากเราไปนะ
ทำไมวันนี้หัวใจถึงเต้นไม่เป็นจังหวะขนาดนี้"
เขามองใบหน้าหวานที่หลับสนิทอย่างอ่อนโยน ก่อนก้มลงจูบหน้าผากเธอแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าการสัมผัสเพียงนิดเดียวจะปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมา
พาทิศก้าวออกจากห้องอย่างระมัดระวัง และค่อย ๆ ปิดประตูลงช้า ๆ
ทันทีที่เสียงประตูปิดลง
น้ำตาของวาวาก็ไหลอาบแก้มอย่างเงียบงัน
วันนี้…คือวันที่เธอต้องจากเขาไปจริง ๆ แล้ว
“ลาก่อนนะคะพี่พาทิศ…” เธอพึมพำทั้งน้ำตา
“วาวาขอให้พี่มีควาสุขกับคนที่พี่กำลังจะแต่งงานด้วย ขอให้พี่ใช้ชีวิตอย่างไม่มีอคติ…”
วาวาลุกขึ้นจากเตียง เก็บข้าวของใส่กระเป๋าทีละชิ
