เช้าวันรุ่งขึ้น
พาทิศขยับตัวช้า ๆ ความปวดร้าวแล่นขึ้นมาจากเอวไปถึงสะโพกจนเขาต้องขมวดคิ้ว
ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัวอย่างเลี่ยงไม่ได้ใช่…เขาตกเตียง
และทันทีที่ถ้อยคำของตัวเองในคืนนั้นย้อนกลับมา เขาก็รู้ในทันทีว่า
เขาพูดแรงเกินไป…แรงจนไม่มีทางแก้ตัวได้ง่าย ๆ
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาป้าหลิน แม่บ้านที่ดูแลบ้านหลังนี้
“ป้าหลินครับ ช่วยผมหน่อย” เสียงเขาแหบเล็กน้อย
“ไปบอกคุณวาวาทีว่าผมไม่สบาย เอาข้าวต้มกับยามาให้ด้วยนะครับ”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ให้วาวาเป็นคนเอาเข้ามาให้ผมเท่านั้น”
“รับทราบค่ะคุณพาทิศ”
สายถูกตัดลง แต่ในอกของเขากลับหนักอึ้ง
ไม่รู้ว่าการขอพบเธอครั้งนี้…จะเป็นการเริ่มต้นแก้ไข
หรือเป็นเพียงการตอกย้ำรอยร้าวให้ลึกลงกว่าเดิม
วาวากำลังยืนอยู่ในครัว มือที่ถือแก้วน้ำสั่นเล็กน้อยตั้งแต่เช้า
ใบหน้าที่แทบไม่ได้นอนทั้งคืนยังซีดเซียว ดวง
