บ้านคุณปู่ของพาทิศเป็นบ้านไม้หลังใหญ่ เสาแต่ละต้นทำจากไม้ทั้งต้น บรรยากาศรอบด้านโอบล้อมด้วยขุนเขา เสียงน้ำตกไหลแว่วมาจากที่ไม่ไกลนัก แม้จะยามบ่ายแล้ว แต่ความเย็นสบายกลับให้ความรู้สึกเหมือนเช้าตรู่
“สวัสดีครับคุณปู่”
พาทิศก้าวเข้าไปกอดคุณปู่ที่กำลังนั่งจิบชาอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ วาวา ดรีม และภูผาพร้อมใจกันยกมือไหว้อย่างนอบน้อม
“สวัสดีครับ / สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีทุกคน ตามสบาย ๆ เลย”
คุณปู่ยิ้มอบอุ่น ก่อนจะมองหน้าทุกคนทีละคน
“ไหนล่ะ คนไหนเป็นลูกของวาสนา”
“หนูค่ะ คุณปู่”
วาวาเอ่ยพลางก้าวเข้าไปใกล้
“อืม… สวยเหมือนแม่นะ”
“ขอบคุณค่ะ คุณปู่...”
วาวายิ้มรับ แต่ในใจก็อดสงสัยไม่ได้ว่าคุณปู่รู้จักแม่ของเธอได้อย่างไร ทั้งที่แม่เพิ่งแต่งงานกับคุณลุงพิพัฒน์ไม่นาน
“ไงภูผา ไม่มาหาปู่ตั้งนานเลยนะ สมัยเด็ก ๆ มาบ่อยกับเจ้าพาทิศ เดี๋ยวนี้มีสาวแล้วลืมปู่หรือไง”
“โธ่คุณปู่ ถึงผมไม่มา แต่ก็คิดถึงปู่เสมอครับ
