บาร์หรูแห่งหนึ่งย่านสุขุมวิท แสงไฟสลัวสะท้อนแก้วเหล้าในมือผู้คน เสียงเพลงดังกลบความว่างเปล่าในใจ
“เอ้า ชน… ไม่เมาไม่เลิก ไม่เมาไม่กลับ ดื่มให้มันลืมชีวิตบัดซบไปเลย”
ภูผาเอ่ยเสียงแหบพร่า ก่อนยกแก้วขึ้นกระดกจนหมดอย่างไม่คิดชีวิต
พาทิศเอกก็ไม่ต่างกัน รินเหล้าดื่มเพียวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับไม่รับรู้ว่าความเมากำลังกัดกินสติของตัวเอง
หมวยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พร้อมแทน คาวี และบอย ต่างมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจหนักอึ้ง
“เดี๋ยวก่อนพวกมึงเป็นอะไรวะ ดื่มหนักขนาดนี้ เดี๋ยวก็ตายห่ากันพอดี ไอ้พาทิศ..ไอ้ภูผา”
หมวยเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห่วงที่เพื่อนที่ดื่มหนักอย่างไม่มีท่าทีจะหยุด
“กูอกหัก…” พาทิศหัวเราะทั้งน้ำตา
“แฟนกูทิ้งกูไปแล้ว วาวาหนีกูไปแล้ว…กูมันเลวไงวาวาถึงทิ้งกู......วาวา....วาวากลับมาหาพี่ได้ไหม พี่ขอร้อง ทำไมต้องใจร้ายกับพี่ขนาดนี้วะ”
คำพูดพรั่งพรูออกมาอย่างไม่อายใคร ความเ
