“ครืด…ครืด…”
เสียงโทรศัพท์สั่นสะเทือนอยู่บนโต๊ะ หน้าจอสว่างวาบขึ้นพร้อมชื่อของ พาทิศ
วาวาจ้องมองชื่อนั้นนิ่ง หัวใจเหมือนถูกบีบแน่น เธอไม่คิดจะรับตั้งแต่แรก
แต่โทรศัพท์ก็ยังดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ยอมเงียบลงง่าย ๆ
“วาวา รับสายพี่พาทิศเถอะ” ดรีมเอ่ยขึ้นเบา ๆ แต่แฝงความกังวล
“ดูท่าจะโทรไม่เลิกจริง ๆ”
วาวาถอนหายใจยาว รู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบไม่มีแรงต่อต้าน
“แต่วาวาไม่อยากรับเลยดรีม…ตอนนี้มันเหมือนหมดใจไปแล้วจริง ๆ”
“เอาน่า อีกแค่สองวันเองก็จะไปแล้ว อย่าให้เสียแผน รับ ๆ ไปเถอะ”
เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างจำยอม
“ก็ได้จ้ะ…”
วาวาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดรับสายด้วยความรู้สึกอึดอัดในอก
“พี่พาทิศว่ายังไงคะ”
“วาวาอยู่ไหน เมื่อคืนไม่เห็นกลับบ้าน” เสียงปลายสายถามทันที น้ำเสียงจริงจัง
“อยู่ห้องดรีมค่ะ พี่มีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอตอบเรียบ ๆ พยายามไม่แสดงความรู้สึก
“คืนนี้วาวากลับบ้านนะ พี่มี
