“วาวาเดี๋ยวก่อน จะไปไหน พี่ไปส่ง”
พาทิศเอื้อมมือไปรั้งแขนเธอไว้
วาวาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะฝืนยิ้ม รอยยิ้มนั้นบางเบา ราวกับไม่อยากให้ใครมองเห็นความรู้สึกข้างใน
“ไม่ต้องหรอกค่ะพี่พาทิศ วาวาจะไปหาดรีม ไปเดินช้อปปิ้งตามประสาผู้หญิงนะคะ พี่พาทิศรีบไปทำงานเถอะ เดี๋ยวสายนะคะ”
คำพูดสุภาพอ่อนโยนของเธอทำให้พาทิศรู้สึกแปลกใจอย่างบอกไม่ถูก ปกติวาวามักจะพูดจาห้วน ๆ ใส่เขา แต่วันนี้กลับดีเกินไป ดีจนหัวใจเขาไหววูบอย่างน่าประหลาด
“งั้น…เย็นนี้พี่กลับมาทานข้าวที่บ้านนะ” เขารีบพูดขึ้น
“พี่มีเรื่องจะคุยกับวาวา วาวารอพี่นะ”
วาวาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะยิ้มให้เขาอีกครั้ง รอยยิ้มเดิมที่ดูเหมือนทุกอย่างปกติ
“ค่ะ พี่ไปทำงานนะคะ บ๊ายบายค่ะ”
“ครับ…รอพี่นะ” พาทิศยิ้มตอบ หัวใจอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ ตั้งใจจะหอมแก้มเธอ
แต่ก่อนที่เขาจะได้แตะต้อง วาวากลับก้าวถอยหลังทันที ระยะห่างที่เกิดขึ้นทำให้พาท
