พาทิศช่วยเพลงแกะกุ้ง ทั้งสองหัวเราะคิกคักกันเป็นระยะ เสียงนั้นลอยมาเข้าหูคนที่นั่งอยู่ไกลพอจะเห็นทุกท่าทางได้ชัดเจน
วาวามองภาพตรงหน้าเงียบ ๆ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนริมฝีปาก แต่ดวงตากลับนิ่งจนดรีมสังเกตเห็นความผิดปกติ
“วาวา เป็นอะไรหรือเปล่า”
ดรีมเอ่ยถามเบา ๆ
“เปล่าจ้ะ ดรีม ทานเถอะ วันนี้วาวาไม่ค่อยหิว”
เธอตอบเรียบ เหมือนไม่ใส่ใจ แต่ปลายนิ้วกลับกำช้อนแน่นโดยไม่รู้ตัว
“งั้นเดี๋ยวเรานั่งเป็นเพื่อนคุณปู่สักพัก แล้วค่อยไปนอนพักกันนะ”
ดรีมพูดอย่างเข้าใจ
วาวาพยักหน้า ก่อนจะยื่นแก้วน้ำให้คุณปู่ พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน
“คุณปู่คะ ดื่มน้ำหน่อยนะคะ”
“ขอบใจมากแต่ปู่อิ่มแล้วเด็ก ๆ ทานกันไปเถอะ”
คุณปู่ค่อย ๆ ลุกขึ้นโดยมีคนสนิทช่วยพยุง
“เดี๋ยวปู่ขอไปเอนหลังสักหน่อยนะเด็ก ๆ ตามสบาย ๆ กันเลย”
“ครับคุณปู่ / ค่ะคุณปู่” ทุกคนตอบพร้อมกัน
แม้พาทิศจะยืนแกะกุ้งให้เพลง แต่สายตากลับเผลอเหลือบไปทางวาวาอยู่เรื่
