ทันทีที่วาวาเปิดประตูขึ้นมานั่งในรถ ประตูฝั่งคนขับก็ปิดลงตามเสียงดัง ปึง
ความเงียบอึดอัดแผ่กระจายไปทั่วห้องโดยสาร
“ดึก ๆ ดื่น ๆ ออกมาข้างนอกแบบนี้ แม่เธอคงสบายใจมากสินะ ถึงปล่อยให้ออกมาได้”
น้ำเสียงของพาทิศเรียบ แต่แข็งกระด้างอย่างเห็นได้ชัด
วาวาหันไปสบตาเขาเพียงครู่เดียว ก่อนจะเบือนหน้าหนีทันที
“ก็แค่มาทานข้าวค่ะ ไม่ได้ทำอะไรเสียหายสักหน่อย”
“มาทานกับเพื่อน?”
เขาถาม ก่อนจะเว้นจังหวะราวกับกำลังกลั่นกรองคำพูด
“…พี่เพื่อน หรือว่า”
พาทิศหันมามองเธอเต็มตา
“แฟน”
วาวาหลุดถอนหายใจอย่างอดไม่อยู่
“พี่พาทิศค่ะ พี่โดมเป็นพี่ชายของดรีมค่ะ วาวาเพิ่งเจอพี่เขาครั้งแรก จะเป็นแฟนได้ยังไง”
“อ่อ…”
เขาเอ่ยเสียงต่ำ “ถ้าเจอหลายครั้งแล้ว ก็คงจะเป็นแฟนได้สินะ”
ประโยคนั้นทำให้วาวาเริ่มหมดความอดทน
“ท่าจะคุยไม่รู้เรื่องจริง ๆ”
เธอหันมาพูดเสียงแข็ง “ถ้าพี่พาทิศเมา วาวาจะนั่งแท็กซี่กลับเอง ไม่ไปด้วยหร
