ทุกคนก็มารวมตัวกันหน้าทางเดินดินเล็ก ๆ ที่ทอดยาวไปยังห้องน้ำซึ่งอยู่ห่างออกไปราวห้าสิบเมตร
ระยะทางที่ดูไม่ไกล…แต่ในคืนวันพระเช่นนี้ กลับให้ความรู้สึกยาวไกลผิดปกติ
ทุ่งนาสองข้างทางเงียบงัน
ต้นไม้สูงเอนตัวเข้าหากัน ราวกับตั้งใจบดบังแสงจันทร์
มีเพียงแสงหิ่งห้อยนับสิบบินว่อน กะพริบแสงระยิบระยับ งดงาม…แต่ชวนขนลุก
“ไปสิ ไอ้พาทิศ”
หมวยเอ่ยแซว พยายามทำเสียงให้ปกติ
“มึงอะไม่กลัวอะไร นำหน้าไปเลย”
พาทิศพยักหน้าเล็กน้อย
“อืม…มา ทุกคนตามมา”
เขาก้าวนำหน้า ก่อนจะหันกลับมามองวาวา
สายตาทั้งคู่สบกันเพียงครู่เดียว เขาก็เอื้อมมือไปจับมือเธอ ดึงมาอยู่ข้าง ๆ
“ไปกับพี่ วาวา”
วาวารีบส่ายหน้า มืออีกข้างกำแขนดรีมไว้แน่น
“ไม่เอา วาวาจะเดินตรงกลาง วาวากลัว พี่เดินนำหน้าไปเลย”
พาทิศยิ้มบาง ๆ อย่างเอ็นดู
“จะกลัวทำไม มีพี่ทั้งคน”
สุดท้ายทุกคนจึงตั้งแถวเดิน
ไฟฉายส่ายไหวไปตามจังหวะก้าวเท้า เงาของต้นไม้แล
