“ถ้าพี่ถอย…”
เสียงทุ้มของเขากดต่ำลงเล็กน้อย
“น้องจะหยุดใจสั่นได้ไหมล่ะ”
ดรีมชะงัก
คำพูดนั้นเหมือนถูกจับได้ตรงจุด จนหัวใจเธอสะดุดวูบ
“พี่อย่ามั่นใจเกินไปนะคะ”
เธอเงยหน้าขึ้นสบตา แม้หัวใจจะเต้นไม่เป็นจังหวะ
“ดรีมไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้น”
ภูผายกยิ้มมุมปาก
เขาไม่เชื่อคำปฏิเสธนั้นแม้แต่น้อย
“งั้นพี่ก็ไม่ได้คิดอะไรเหมือนกัน”
เขาพูดเสียงเรียบ
“แค่…อยากมีเพื่อนทานข้าว แค่นั้นเอง”
มือใหญ่เลื่อนมาจับข้อมือเธอเบา ๆ
ไม่แน่น ไม่บีบ แต่หนักพอจะทำให้เธอรับรู้ว่าเขาตั้งใจรั้งไว้
“ไปทานข้าวกับพี่”
เขาพูดต่ออย่างเป็นธรรมชาติ
“เดี๋ยวพี่ไปส่งที่คอนโด”
“ปล่อยดรีมนะคะ”
ดรีมรีบดึงมือกลับทันที สายตากวาดมองรอบตัว
“คนมองกันใหญ่แล้ว”
ภูผามองมือตัวเองที่ว่างเปล่า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธออีกครั้ง
แววตานั้นจริงจังกว่าที่ผ่านมาอย่างเห็นได้ชัด
“งั้นก็ไปกับพี่สิ”
เขาพูดช้า ๆ
“แค่ทานข้าวมื้อเดียวเอ
