“พี่มันเลว…พี่ไม่ใช่ลูกผู้ชาย วาวาทำอะไรให้พี่นักหนา พี่ถึงทำกับวาวาได้ขนาดนี้”
เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา น้ำตาไหลอาบแก้ม เสียงสะอื้นสั่นเครือจนแทบพูดไม่ออก
พาทิศกำมือแน่น ข้างในอกเหมือนถูกบีบรัด เขารักและสงสารเธอ…แต่ก็ปฏิเสธความจริงไม่ได้ว่าเธอคือลูกสาวของผู้หญิงที่เขาเกลียดที่สุด
“พี่ไม่ได้อยากทำร้ายเธอ วาวา” เสียงเขาแข็งกระด้าง
“แต่พี่เกลียดแม่เธอ ที่เข้าหาพ่อของพี่”
วาวาหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา เสียงนั้นเต็มไปด้วยความขมขื่น
“ถ้าอย่างนั้น ตอนนั้นทำไมไม่ขัดขวางละคะ ทั้งที่ไม่ชอบแม่วาวา แล้วปล่อยให้พ่อพี่แต่งงานกับแม่ของวาวาทำไม?”
“ก็เพราะพี่ขัดพ่อพี่ไม่ได้ไง...ไม่รู้ว่าแม่เธอใช่อิท่าไหนทำให้พ่อพี่หลงได้ขนาดนี้”
เขาตอบเสียงดัง
เธอสูดหายใจลึก พยายามกลั้นความเจ็บ
“อย่ามาพูดถึงแม่ของวาวาแบบนี้” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ดวงตาคมวาวจ้องเขานิ่ง
"เพียงเพราะพี่ขัดพ่อพี่ไม่ได้ เลยทำให้แม่ข
